Shkolla filloi. Po arsimi, kur do fillojë?

 

Nga Leonard Veizi

 

Shkollat filluan. Jemi në shtator. Oborret u mbushën përsëri me uniforma, çanta të reja, prindër të shqetësuar dhe fëmijë që, në varësi të moshës, ose mezi presin të takojnë shokët, ose do të kishin preferuar që vera të zgjaste edhe ca.

Dikur, megjithatë, kishte një rregull të thjeshtë: Shkolla fillonte m 1 shtator. Dhe 1 shtatori ishte 1 shtatori.

Shkolla tetëvjeçare, shkolla e mesme, universiteti – sistemi kishte një ritëm të përcaktuar. Nuk pyetej shumë për humorin e ditës, për kalendarin e ndonjë zyre apo për axhendën e ndonjë zyrtari të lartë. Vinte 1 shtatori dhe shkolla fillonte.

Sot kemi hyrë në një epokë tjetër.

Nëntëvjeçarët dhe të mesmit fillojnë në shtator. Arsimi i lartë andej nga tetori. Masterat e gjejnë veten diku nga nëntori. Dhe, me sa duket, po ta lëmë edhe pak, mund të arrijmë që semestri i parë të fillojë pasi të kemi festuar Vitin e Ri.

– Ec aty, tu befsha! – do të thoshte ndonjë xhaxha në moshë.

Dhe ndoshta nuk do ta kishte fare gabim. Sepse çështja nuk është vetëm data. Data është thjesht simptomë. Çështja është se si e kemi konceptuar arsimin.

Kemi të shtunën. Kemi të dielën. Kemi festat zyrtare. Kemi pushimet e dimrit. Kemi pushimet e pranverës. Kemi ditët e veçanta, ditët e zgjedhjeve, ditët kur bie shi, ditët kur ka vapë dhe, herë pas here, edhe ditët kur sistemi vendos se nxënësit kanë nevojë për pak pushim nga pushimi.

Dhe pastaj çuditemi pse një vit shkollor po bëhet gjithnjë e më shumë një fotokopje e zbehtë e një semestri të dikurshëm.

Po të kthehemi pas, sidomos te arsimi i para viteve ’90, mund të diskutojmë gjatë për problematikat politike  dhe ideologjike të pedagogjisë. Por një gjë nuk mund t’ia mohojmë: shkolla kishte peshë. Mësimi ishte mësim. Provimi ishte provim. Dhe vazhdimi i studimeve nuk ishte një e drejtë që ta merrje automatikisht vetëm sepse kishe kaluar klasën. Duhej të kishe rezultat. Nëse nuk kishe mesataren e duhur, dera e universitetit mund të mbyllej përpara teje.

Sot kemi bërë përmbysjen e madhe.

Dikur luftohej për të hyrë në universitet. Sot luftohet për të prodhuar sa më shumë universitete, sa më shumë diploma dhe sa më shumë tituj.

Dhe ja ku kemi mbërritur.

Pothuajse të gjithë kanë universitet. Shumica e shqiptarëve kanë mbaruar juridikun. Edhe më idjoti, madje.

– Shkollë e mirë, me perspektivë.

Kështu thuhej dikur. Pastaj erdhi koha kur juridiku nuk mjaftonte më. Duhej masteri.

Një master? Mirë.

Dy mastera? Edhe më mirë.

Tre? Pse jo!

Inflacion mesterash.

Sepse tani lufta nuk bëhet më për dijen. Bëhet për letrën që dëshmon se di. Dhe në këtë garë të çuditshme shqiptare, diploma po humbet atë që duhej të ishte thelbi i saj: vlerën.

Një njeri mund të ketë tre diploma dhe të mos dijë të shkruajë një paragraf pa gabime.

Mund të ketë dy mastera dhe të mos ketë lexuar një libër të plotë jashtë programit të detyruar. Mund të ketë një titull akademik dhe të mos jetë në gjendje të shpjegojë me fjalë të thjeshta se çfarë ka studiuar.

 Por dokumenti është aty. I vulosur. I firmosur… I dyllosur.

Dikur Tili, - personazhi I famshëm I filmit “Shoku ynë Tili” - që nuk ia thekte për shkolle, e kërkonta ta linte fare, pyeste shoferin e autobuzit të Unazës:

– Sa shkollë ke ti, xhaxhi Vaso?

Dhe përgjigjja ishte:

– Të mesmen, veç nja tre kurseve...

Sot pyetja është bërë më moderne:

– Sa shkollë ke?

– Baçelorin përveç nja dy masterave.

– Po doktoraturë?

– Jam duke punuar për të marrë titullin shkencor.

Aferim

Shkolla mund të fillojë më 1 shtator, më 15 shtator apo më 1 tetor. Kjo është çështje kalendari. Por arsimi duhet të fillojë shumë më herët. Dhe duhet të vazhdojë shumë më gjatë se ceremonia e diplomimit. Përndryshe, do të vazhdojmë të kemi një vend plot me njerëz me diploma dhe, paradoksalisht, gjithnjë e më pak njerëz të ditur.

Alfabet funksional, i cilësojnë ca e ca.

Dhe kjo do të është një nga ato fitoret shqiptare ku kemi humbur pikërisht atë që mendonim se kishim fituar.

Horoskopi, po t'i besonin yjeve, astrologët do luanin në bursë, jo në televizor

Nga Leonard Veizi
 
Shqiptarët e duan horoskopin. E duan aq shumë, sa dikur blije gazetën vetëm për faqen e fundit. Pjesën tjetër e lije të paprekur, mjafton të mësoje çfarë kishte rezervuar fati për shenjën tënde.
Gazeta e humbi peshën e dikurshme, por horoskopi jo. Përkundrazi. Sot e gjen kudo: në rubrikat e mëngjesit, në emisionet e pasdites, në portale, në TikTok, në biseda kafenesh. Është bërë ritual modern.
Dikur pyesnim gjyshen, priftin, hoxhën apo plakun e lagjes se çfarë na priste. Sot pyesim yjet. Dhe yjet, me sa duket, kanë marrë përsipër të merren me hallet tona të përditshme.
Ne e futëm horoskopin edhe në muzikë. Në Festivalin e Fundvitit 1991, Irma Libohova këndoi një këngë të Piro Çakos me tekst të Agim Doçit:
 
"Horoskopin dëgjojmë, horoskopin dëgjojmë,
ora tetë pa pesë fatin tonë kërkojmë..."
 
Ishte profeci. Horoskopi doli nga gazeta dhe pushtoi gjithçka.
Më vonë Anila Mimani e çoi një hap më tej. Horoskopi nuk ishte më parashikim i përgjithshëm, por këshilltar martese:
 
"Ma ka thënë dhe horoskopi, kujdes, burri po ta dredh...
po më iken mendja fare, nuk e di se si t’ja mbledh"
 
Nuk na mjafton më të dimë nëse do kemi ditë të mirë. Duam të dimë edhe a po na tradhton partneri. Horoskopi u bë konsulent universal: për para, dashuri, punë, shëndet, udhëtime dhe të ardhmen e fëmijëve.
Këtu fillon komedia.
Horoskopi ka 12 shenja. Bota ka 8 miliardë njerëz. I bie që çdo shenjë përfaqëson rreth 666,7 milionë njerëz. Të gjithë këta - fermeri në Bangladesh, biznesmeni në Nju Jork, pensionistja në Tiranë, studenti në Tokio - do të kenë të njëjtin fat, vetëm pse kanë lindur në të njëjtin muaj?
"Do keni përmirësim financiar." Kush, të 666 milionët bashkë?
"Do keni fat në dashuri." Të gjithë në të njëjtën ditë?
"Një person nga e kaluara do rikthehet." Cili, dhe në ç'orë?
Kur e vë re këtë, astrologjia nxjerr formulën e shpëtimit: ashendentin, Hënën, shtëpitë, retrogradin e Mërkurit. E bën më të ndërlikuar që të duket më bindëse. Por një formulë e ndërlikuar nuk është domosdoshmërisht e vërtetë.
Truku më i vjetër është vagullsia. "Do përballeni me një ndryshim." Po, jeta është ndryshim. "Dikush pranë jush nuk është i sinqertë." E mundur. "Do keni një mundësi të re." Kush nuk ka?
Pastaj punon kujtesa selektive. Një parashikim që qëllon mbahet mend, dhjetë që dështojnë harrohen. Nëse thotë "do merrni një lajm" dhe të telefonon një mik, thua: E tha horoskopi! Nëse nuk ndodh asgjë, e harron.
Çështja nuk është ta ndalojmë. Le ta lexojë kush të dojë për qejf. Problemi nis kur zbavitja kthehet në bindje dhe bindja bëhet udhërrëfim.
Martesën nuk e vendos Venusi. Punën nuk e vendos Mërkuri. Investimin nuk e vendos Jupiteri. E aq më pak shëndetin.
Njerëzimi eci përpara sepse mësoi të dyshojë, të vëzhgojë, të masë dhe të korrigjojë gabimet. Astrologjia bën të kundërtën: të jep përgjigje aty ku jeta nuk ka përgjigje të gatshme. Ndoshta prandaj na pëlqen. Jeta është e pasigurt. Horoskopi të jep iluzionin se dikush e di ç'do ndodhë nesër.
E vërteta është më pak romantike: asnjë yll nuk e di nëse do fitosh para nesër. Asnjë planet nuk e di nëse do dashurohesh. Dhe Mërkuri, edhe kur është retrograd, nuk ka asnjë detyrim kozmik të merret me faturën tënde të dritave. Ndaj pyetja është fare e thjeshtë: vërtet u besoni broçkullave që shesin astrologët?
Nëse po, bëni një marrëveshje me ta: mos u kërkoni të parashikojnë të ardhmen. Sepse po ta kishin këtë aftësi, nuk do shkruanin horoskopin e ditës.
Do ishin duke luajtur në bursë.

Mendimet kriminale që mbushin mendjet tona të pastra

 

 

Nga Leonard Veizi

 

Me sa duket, edhe mendimet më kriminale gjejnë vend në mendjet tona më të pastra.

Psikologjia kognitive e ka dokumentuar prej kohësh: mendimet e padëshiruara, agresive, të çuditshme, janë krejt normale. Çdo njeri i shëndetshëm përjeton në ditë impulse për dhunë, për shkatërrim, për tabu. Kjo nuk na bën kriminelë. Na bën njerëz.

Por këtu fillon problemi.

Në labirintin e pafundmë të mendjes, aty ku drita e arsyes ndërthuret me hijet e instinktit, fshihet një e vërtetë e pakëndshme që e kemi heshtur me shekuj. Njeriu, kjo qenie e vetëshpallur e civilizuar, me kodet e tij morale dhe ligjore, mban thellë brenda një bishë të lashtë që refuzon të zbutet plotësisht. Dhe sa herë këto kode, si litarë të shtrënguar, i marrin frymën, mendja shpik krimin si rrugëdalje. Jo si akt, por si fantazi çlirimi.

Le të mos shtiremi. Po të na jepej qasja në trurin e tjetrit, pa filtra dhe pa turp, do të tmerrësoheshim. Për çdo fjali të butë që shqiptojmë, tri të tjera, më të errëta, kanë lindur më parë në mendje. Janë ndalur aty dhe janë djegur në heshtje, si letra të ndaluara në një regjim censurimi të brendshëm.

Një e katërta e mendimeve tona është kriminale. Jo se veprojmë. Thjesht mendojmë. A mjafton kjo për të na bërë fajtorë?

Gjatë ditës, në rrjetin tonë nervor kalojnë impulse për një grusht, një ofendim të ulët, një sabotim të heshtur. Për një hakmarrje të vogël. Ndoshta edhe më shumë. Por ne, si pjesë e një shoqërie që ka shpikur etikën, zgjedhim të mos veprojmë. Dhe këtu fillon absurdi ynë i madh: morali nuk vjen para krimit, por pas tij. Vjen si frenë, jo si origjinë.

 

Mendja si laborator i fshehtë

Neuropsikologjia thotë diçka shqetësuese: truri nuk bën dallim të madh mes të imagjinuarës dhe të vërtetës. Një vrasje e vizualizuar, një poshtërim i endur në heshtje, shkakton të njëjtat shkarkesa kimike, të njëjtin rrahje zemre, si akti i kryer.

Mendja jonë është një laborator ku eksperimentohet pa leje. Pa dëshmitarë. Shpesh, pa pasoja.

Por a mbetemi ende të pafajshëm?

Shoqëria nuk ka ligj për mëkatin e mendimit. Feja e ka. Filozofia e ka. "Nëse mendon për të vrarë, je veçse një vrasës që s'ka pasur guxim", thotë një zë i brendshëm që nuk mban uniformë, por që nganjëherë flet më fort se çdo prokuror.

Në fakt, mendimet tona kriminale nuk janë asgjë tjetër veçse pasqyra. Pasqyra e dëshirave të parealizuara, e fyerjeve të papërtypura, e frikës që maskohet si urrejtje. Ato nuk kanë armë. Nuk kanë thikë. Por a nuk është çdo krim, më parë, një mendim i fshehtë që pret të gjejë portën nga e cila të dalë?

 

Qytetet që ecin mbi krime të pakryera

Në realitet, çdo qytet i madh ecën mbi miliona krime të pakryera. Tirana, Parisi, Las Vegasi. Qytetaria jonë nuk ndërtohet mbi faktin që nuk mendojmë keq, por mbi aftësinë për t'i lënë ato mendime të vdesin në kokë, si embrione të pa frymëzuara.

Ironikisht, ndoshta nuk na shpëton as ligji, as morali i lartë. Na shpëton frika. Frika nga ndëshkimi. Ose turpi. Sepse asnjë nga këto mendime nuk është aq i fshehtë sa besojmë. Sytë e të tjerëve lexojnë. Ne nuhasim aromën e një mendimi të keq te tjetri. Dhe në këtë nuhatje kolektive, jemi të gjithë pak kriminelë në përmbajtje, por të pafajshëm në dalje.

Dhe ndoshta kjo është ajo që na mban njerëzorë.Jo fakti që nuk mendojmë krimin. Por fakti që e mendojmë, e peshojmë, e ndjejmë deri në fund në laboratorin tonë të errët, dhe pastaj zgjedhim të mos e kryejmë.

Mendja është arena ku njeriu e fiton çdo ditë luftën kundër vetvetes.

Për këtë fitore nuk ka medalje.

Ka vetëm heshtje.

Dashuria që zbret nga treni

 Një perlë e harruar e viteve '80 që rikthehet si nostalgji
 
Nga Leonard Veizi
 
Në vitet e buta të televizionit të viteve '80, kur kinemaja e madhe fliste me zë të lartë, një film i vogël televiziv foli me pëshpërimë dhe u mbajt mend gjatë: "Love with a Perfect Stranger", prodhim i vitit 1986, me regji të Desmond Davis, me Marilu Henër në rolin e Viktoria Djukën dhe Daniel Masei si Hygo DeLejsi.
Filmi nuk pati buxhetin e një blockbuster-i, por pati atë që i mungon shpesh kinemasë së sotme: një histori të thjeshtë, njerëzore, ku fati hipën në të njëjtin vagon.
 
Takimi në trenin për në Romë
Viktoria Djukën është amerikane, nga Nju Jorku. E suksesshme, elegante, e ftohtë në mënyrë profesionale në botën e modës. Pas vdekjes së bashkëshortit, ajo e ka mbyllur derën e dashurisë dhe e ka zëvendësuar me axhenda, kontrata dhe sfilata. Udhëtimi i saj me tren në Itali është thjesht punë.
Përballë saj, në të njëjtin vagon të klasit të parë, ulet Hygo DeLejsi. Irlandez, shtatlartë, pa valixhe të rënda dhe pa orar. Me humor anglez të hollë, paksa ekscentrik, që nuk e pyet nëse mund të ulet, por e bën.
Dialogu i tyre nis si një lojë shahu: ajo e rezervuar, e mbyllur pas revistës së modës; ai i drejtpërdrejtë, ngacmues, që e shikon në sy pa iu trembur heshtjes.

Një komplot dhe një zbritje nga treni
Ajo që Viktoria nuk di është se rivalët e saj në modë kanë kurdisur një kurth. Kanë dërguar një aktor gjerman, të kamufluar si pasagjer i kulturuar, për t'i fituar besimin dhe për t'i vjedhur skicat e koleksionit të ri.
Hygo e kupton lojën. Në një nga skenat më të bukura të filmit - në korridorin e ngushtë të trenit, me trokun ritmik të rrotave në sfond - ai e përball gjermanin pa zhurmë, me vendosmëri irlandeze, dhe e zbret në stacionin e parë të humbur në fushat italiane.
Aty mbaron intriga dhe fillon dashuria.
 
Italia si personazh i tretë
Nga ai moment, regjisori e lë trenin të bëhet pretekst. Italia del nga dritarja dhe bëhet protagoniste: sheshet e vogla me kafe ku zhurma nuk mbaron kurrë, tregjet me ngjyra, fshatrat ku koha ka ndalur. Hygo nuk i ofron Viktorias sallone luksi, por i ofron atë që ajo kishte harruar: shijen e gjërave të thjeshta.
Ajo mëson se dashuria nuk është një projekt që planifikohet në Excel. Ai tregon se pas ekscentrikut fshihet një shpirt i thellë, i sinqertë.
 
Epilogu në Irlandë
Filmi mbyllet jo në Romë, por në Irlandë. Muaj më vonë, Viktoria pranon ftesën e tij. Peizazhet e gjelbra, shiu i hollë dhe shtëpitë prej guri bëhen skena e fundit: dy njerëz nga dy botë që kuptojnë se ndonjëherë, mjafton të hipësh në trenin e gabuar për të arritur në destinacionin e duhur.
"Love with a Perfect Stranger" mbetet sot një film për ata që ende besojnë se dashuria e vërtetë nuk troket në derë. Ajo të pret në një vagon, pa biletë kthimi.

“Buzë Errësirës”, Northmoor-i radioaktiv që u bë Ferri mbi tokë

Nga Leonard Veizi
 
Ka pak vende në historinë e televizionit aq të ngarkuara me tmerr sa kompleksi industrial i Northmoor-it. Dhe kjo nuk ka të bëjë vetëm me një vendndodhje në mini-serinë britanike “Buzë Errësirës”, prodhim i Bi-Bi-Si-së i vitit 1985. Ai është mishërimi i Ferrit modern. Seriali, i shkruar nga Troi Kenedi Martin dhe drejtuar nga Martin Kambell, mbetet gur themeli që përplas cinizmin e pushtetit me brishtësinë e ndërgjegjes…
 
…Ajo që e bën “Buzë Errësirës” të jashtëzakonshëm është shtrirja e tij psikologjike. Filmi nuk merret vetëm me një komplot bërthamor apo me përplasjen mes individit dhe pushtetit; ai zbret thellë në psikikën e personazheve, te frika, paranoja, dhimbja, faji dhe obsesioni. Një detektiv nuk ndjek thjesht gjurmët e vrasjes së së bijës; ai përballet gradualisht me traumën e humbjes dhe me një të vërtetë që kërcënon të shkatërrojë gjithçka ku ka besuar. Pikërisht kjo e bën filmin jo vetëm një thriller politik, por edhe një dramë të fuqishme mbi mënyrën se si dhimbja njerëzore mund të kthehet në forcë për të kërkuar të vërtetën.
 
Orfeu në labirintin e plutonit
Nëse e lexojmë si tragjedi moderne, inspektori Roni Kreiven, interpretuar nga Bob Pek, nuk është thjesht një baba që kërkon drejtësi për vrasjen e së bijës. Ai është një Orfe i thyer që zbret në nëntokën e Northmoor-it për të kërkuar të vërtetën mbi atë që u kemi lënë brezave.
E bija, Ema Kreiven, luajtur nga Xhoan Uolli, me aktivizmin e saj të flaktë, është Ofelia e shekullit XX. Ajo nuk mbytet në lumë, por në batakun e një skeme bërthamore të errët. Prania e saj si fantazmë në mendjen e të atit nuk është marifet skenari; është ndërgjegjja që refuzon të heshtë.
Atij i bashkohet figura më enigmatike, agjenti i CIA-s Dariës Xhedbërg, luajtur nga Xho Don Bejker. Xhedbërgu është njëkohësisht kalorësi i Apokalipsit dhe budallai i oborrit – i vetmi që e kupton se Northmoor-i nuk ruhet dot, por vetëm mund të digjet.
 
Jorkshiri kundër Bostonit
Përplasja mes versionit britanik të vitit 1985 dhe ribërjes amerikane të vitit 2010 me Mel Gibson, drejtuar përsëri nga vetë Martin Kambell, është përplasje vizionesh, jo buxheti. Zhvendosja nga moçalet e lagura dhe minierat e Jorkshirit në rrugët e betonit të Bostonit nuk është thjesht ndërrim harte, por ndërrim shpirti: nga një ankth kolektiv britanik për shtetin, te një ankth individual amerikan për hakmarrjen.
Versioni britanik është një odise atmosferike e Luftës së Ftohtë, me frikën nga rrezatimi dhe dëshpërimin e një babai që bëhet hero tragjik. Muzika-rekuiem e Erik Klaptonit dhe Majkëll Kamenit e vulos këtë.
Versioni amerikan është një thriller aksioni efektiv, por i zhveshur nga mitologjia. Northmoor-i aty nuk është më Hades modern, por thjesht një korporatë e korruptuar e drejtuar nga Xhek Benet, luajtur nga Deni Hjustoni. Ritmi ruhet, por humbet poezia e zymtë; tragjedia ekologjike kthehet në histori hakmarrjeje personale.
 
Pse na përndjek ende Northmoor-i?
Sot, 40 vjet më pas, seriali është më relevant se kurrë. Northmoor-i përfaqëson çdo institucion që fsheh të vërtetën pas maskës së “përparimit”.
Në episodin e pestë, kur Kreiven dhe Xhedbërg depërtojnë në kompleks, ata nuk gjejnë vetëm pluton; gjejnë një sistem që sakrifikon fëmijët për pushtet. Akti i fundit i Xhedbërgut – të shpërndajë pluton në sallë përpara elitës politike, për t’i detyruar të shohin çfarë kanë krijuar – mbetet një nga momentet më profetike të dramaturgjisë politike.
Në fund, “Buzë Errësirës” nuk është histori spiunësh. Është histori se si një shoqëri, kur humb busullën morale, ndërton katedrale të errëta për të varrosur fajet. Origjinali britanik mbetet një thirrje zgjimi: një Ferr që është shumë më afër nesh nga sa guxojmë të pranojmë. 

Ta lëmë zemrën mënjanë, në fillim të depistojmë trurin

 

Nga Leonard Veizi
 
Truri ynë është aq i aftë sa e çon trupin për kontroll mjekësor. Bëjmë analizat e gjakut, kontrollojmë kolesterolin, sheqerin, tensionin, mëlçinë, veshkat. Bëjmë EKG-në për të parë nëse zemra punon siç duhet. Bëjmë skaner, rezonancë, ekografi. Me një fjalë, përpiqemi të dimë çfarë po ndodh brenda trupit, përpara se një shqetësim i vogël të kthehet në sëmundje.
Por ka një pjesë të njeriut që vazhdon të mbetet jashtë këtij kontrolli: truri dhe shëndeti ynë mendor e emocional. Dhe pikërisht këtu kemi boshllëkun më të madh. Sepse njeriu nuk sëmuret vetëm nga ajo që i ndodh zemrës. Sëmuret edhe nga ajo që i ndodh mendjes. Nga stresi i zgjatur, nga ankthi, nga depresioni, nga traumat e pambyllura, nga zemërimi i akumuluar, nga pagjumësia, nga izolimi, nga paaftësia për të menaxhuar konfliktin. Ka njerëz që ecin në rrugë me një trup krejtësisht funksional dhe me një botë të brendshme që është bërë rrënojë.
Por ne këtë nuk e kontrollojmë.
Presim që dikush të ketë një problem serioz me zemrën për ta çuar te kardiologu. Por kur dikush është i irrituar prej vitesh, shpërthen për gjënë më të vogël, nuk kontrollon dot agresivitetin, nuk fle, konsumon gjithnjë e më shumë alkool, jeton në ankth ose mbyllet krejtësisht në vetvete, shpesh i themi: "Kështu e ka karakterin".
Ndoshta jo.
Ndoshta kemi mësuar të quajmë "karakter" atë që në mjekësi quhet çrregullim i patrajtuar. Kemi normalizuar patologjinë.
Krimet e shumta, dhe veçanërisht ato të kryera me një brutalitet të pakuptimtë, duhet të na detyrojnë të mendojmë edhe për këtë anë të errët të shoqërisë. Jo për të gjetur një diagnozë pas çdo krimi dhe as për të justifikuar një vrasës me sëmundjen mendore. Shumica dërrmuese e njerëzve me probleme të shëndetit mendor nuk janë të dhunshëm - përkundrazi, janë më shpesh viktima sesa autorë.
Por një shoqëri që prodhon kaq shumë stres, konflikt, pasiguri ekonomike, varësi, vetmi dhe zemërim, duhet të pyesë veten me ndershmëri: çfarë po ndodh me shëndetin psikologjik të njerëzve të saj? Sa ngarkesë mban një njeri përpara se të këputet? Sa net pa gjumë? Sa poshtërime në punë? Sa borxhe që nuk mbyllen? Sa konflikte familjare që trashëgohen? Sa humbje që nuk u vajtuar kurrë? Sa zemërim i mbledhur në heshtje?
Sa kohë mund të jetojë një njeri me një bombë emocionale brenda vetes dhe ne të presim prej tij që të sillet gjithnjë me qetësinë e një laboratori?
Ndoshta kemi ardhur në një pikë ku nuk mjafton më të pyesim sa e kemi sheqerin në gjak. Duhet të pyesim edhe: Si po fle? A ke ankth? A ke humbur dëshirën për të jetuar? A shpërthen shpesh? A ndihesh i pafuqishëm? A ke mendime që nuk i kontrollon dot? A ke nevojë të flasësh me dikë?
Këto pyetje nuk janë luks perëndimor. Janë pjesë e kujdesit parësor shëndetësor. Në Shqipëri, ku ende e konsiderojmë psikologun si "për të çmendurit" dhe ku sistemi i depistimit mendor në shkolla është formal, ne po humbasim mundësinë për të kapur në kohë tragjedinë.
Dhe kjo duhet të nisë që në shkollë, të vazhdojë në sistemin shëndetësor dhe të bëhet pjesë normale e kontrolleve periodike. Jo si një etiketë për t'i shpallur njerëzit "të sëmurë", por si një mënyrë për të kapur në kohë problemet përpara se ato të bëhen kronikë e lajmeve.
Është absurde që një shoqëri të kontrollojë me kujdes zemrën e njeriut, por të mos interesohet fare se çfarë po ndodh në kokën e tij.
Një shoqëri serioze nuk pret gjithmonë krimin, tragjedinë apo viktimën për të kuptuar se dikush kishte nevojë për ndihmë.
Ndoshta duhet të fillojmë ta bëjmë "check-up" edhe aty ku nuk shkon zakonisht stetoskopi: në mendjen e njeriut.
  

Manifesti i letrës, për një revolucion të heshtur të leximit

Nga Leonard Veizi

 

Postulati është i njohur dhe i cituar shpesh: Një foto sa një mijë fjalë. Fotoja që mbështet ekspozimin e këtij shkrimi, është e tillë.

Në breg të detit, mes zhurmës së valëve dhe turmës që noton, një grua ka zgjedhur të ulet aty ku uji i lag këmbët dhe të hapë një libër. Të gjithë të tjerët janë në det; ajo është në një botë tjetër. Kjo foto nuk është thjesht një çast veror, por një manifest kundër shkretëtirës dixhitale që po pushton çdo hapësirë të jetës sonë.

Leximi është rralluar dhe këtë nuk mund ta fshehim. Kudo shohim koka të ulura mbi ekrane - në plazh, në mal, apo në autobus. Libri është shndërruar në një objekt të dalë mode, një relike e viteve kur pushimet mateshin me faqet e lexuara dhe jo me story-t e postuara. Megjithatë, ky rrallim nuk do të thotë zhdukje: zjarri është i vogël, por ende i gjallë. Pikërisht tani, para se të jetë vonë, kemi detyrimin moral e qytetar ta mbajmë ndezur përmes një zakoni sa të thjeshtë, aq edhe revolucionar - të mbajmë një libër në dorë dhe jo një celular.

 

Dy botë të kundërta

Libri dhe celulari nuk janë thjesht dy mjete që kryejnë të njëjtën punë; ato përfaqësojnë dy realitete antipode.

Libri është emocion i papërtypur. Është një mesazh që nuk të jepet i gatshëm, por të detyron të ndalesh. Një fjali e vetme të vë imagjinatën në punë. Ti vetë ndërton fytyrat, zërat, peizazhet. Libri të mëson të përqendrohesh, të jetosh brenda një mendimi përtej kufirit prej tetë sekondash dhe të ndjekësh një arsyetim deri në fund.

Nga ana tjetër, celulari dhe interneti të ofrojnë gjithçka të parafabrikuar: një video 15-sekondëshe, një lajm të prerë, një mendim të gatshëm për t'u gëlltitur pa përpjekje. Të josh me lehtësinë e tij. Rreziku qëndron pikërisht në këtë lehtësi - stërvit një mendje që nuk dyshon, nuk lidh dy pika dhe mbetet peng në sipërfaqe.

Në këtë mënyrë, në vend që të fitojmë një njeri që mendon, që ndjen dhe që ka një botë të brendshme, rrezikojmë të prodhojmë vetëm konsumatorë pasivë të imazheve të huaja. Njerëz që shohin gjithçka, por nuk lexojnë asgjë. Që dinë pak nga gjithçka, por nuk kuptojnë asgjë në thellësi.

 

Zgjimi i mendjes

Gruaja në këtë foto nuk duhet të jetë një përjashtim ekzotik, por standardi ynë i ri. Të promovojmë librin në plazh me të njëjtën natyrshmëri që promovojmë kremin e diellit, duke e bërë çantën e plazhit të paplotë pa një volum letrar brenda. Nëse e lejojmë leximin të mbijetojë vetëm si një detyrim shkollor, do ta humbasim atë përgjithmonë.

Zgjidhja nuk kërkon fushata të mëdha. Kërkon vetëm një vendim të vogël e personal: herën tjetër që shtrihemi në rërë, të lëmë telefonin në çantë për një orë dhe t'i lejojmë vetes luksin e një historie që na merr me vete. Ta lëmë valën të na lagë këmbët, ndërsa një botë tjetër na zgjon mendjen.

Sepse pushimet nuk ekzistojnë vetëm për të çlodhur trupin nga puna, por për të zgjuar mendjen nga gjumi i rehatshëm i ekranit.

  

Nga salla e operacionit në sallën e Parlamentit, kardiologët braktisin bisturinë

 

Nga Leonard Veizi

 

Ka një dukuri të çuditshme në politikën shqiptare: mjekët, sidomos kardiologët, kanë pasur gjithmonë një tundim të veçantë për t’u larguar nga pavijoni dhe për të hyrë në Parlament.

Dhe këtu marr shkas nga rrokada e fundit, ku një mjeke fort e njohur edhe përtej kufijve shqiptarë jep dorëheqjen nga posti ministror për t'i lënë vendin një mjekeje tjetër po aq të njohur. Kjo do të thotë se kemi humbur specialisten për të fituar burokraten.

Ndoshta gjithçka nisi herët, në vitin 1983 me kardiokirurgun e njohur Prof. Dr. Ajli Alushani, i cili qëndroi për katër vjet në postin e ministrit të Shëndetësisë.

Pastaj, në vitin 1990 erdhi Prof. Dr. Sali Berisha, gjithashtu kardiolog i njohur, që la auditorët dhe mjekësinë për politikën dhe u shndërrua në një prej figurave më të rëndësishme, por edhe më polarizuese, të tranzicionit shqiptar.

Më pas rruga u bë më e shkelur. Në politikë hynë emra të njohur si Prof. Dr. Sabit Brokaj kardeolog, Prof. Dr. Tritan Shehu, reanimator, akademikja radiologe Evis Sala, Doktorja e Shkencave Mjekësore Klodiana Spahiu, kardiologe dhe Profesore e Asociuar, endokrinologu Ilir Alimehmeti e të tjerë.

Asgjë të keqe nuk ka që një mjek të merret me politikë. Përkundrazi. Një shoqëri përfiton kur njerëz me formim shkencor marrin pjesë në vendimmarrje. Mjeku di të lexojë statistikat, të dallojë simptomën nga sëmundja, të mendojë për shkakun dhe pasojën. Në teori, pikërisht këto cilësi duhet ta bënin një politikan më të mirë.

Por problemi shqiptar është diku tjetër.

Problemi nis kur titulli shkencor përdoret si dekor politik, ndërsa mënyra e të menduarit shkencor lihet në derën e Parlamentit.

Në laborator, në klinikë apo në universitet, një mjek nuk mund të thotë se një diagnozë është e saktë vetëm sepse e ka thënë ai. Duhen prova. Duhet analizë. Duhet metodë. Duhet të pranosh edhe mundësinë se ke gabuar.

Në politikë, për fat të keq, rregullat janë krejt të tjera. Aty mund të thuash të kundërtën e asaj që the dje dhe të mos ndodhë asgjë. Mund të bërtasësh më fort se kundërshtari dhe të quhesh më bindës. Mund të zëvendësosh argumentin me parullën dhe faktin me militantizmin.

Dhe këtu lind pyetja e pakëndshme: si ka mundësi që një njeri që ka kaluar vite duke ndërtuar një profesion shkencor, duke studiuar, botuar, operuar apo trajtuar pacientë, pranon të futet në një arenë ku shpesh shpërblehet jo dija, por zhurma?

Një profesor mund të ketë kaluar gjysmën e jetës për të fituar një titull akademik. Një mjek mund të ketë studiuar dekada për të fituar besimin e pacientëve. Pastaj, brenda pak muajsh në politikë, përfundon duke bërë pikërisht atë që profesioni i tij e mësoi të shmangë: të flasë pa prova, të gjykojë pa të dhëna dhe të mbrojë një tezë vetëm sepse i shërben grupit politik.

Kjo është drama. Nuk është se mjeku bëhet politikan. Është se shkencëtari rrezikon të humbasë brenda politikanit.

Ndërkohë që në Shqipëri nuk na duhen më shumë politikanë - nga ata kemi me shumicë - na duhen mjekë, dhe kardiologë padyshim, në sallën e operacionit që të shpëtojnë jetë njerëzish, e jo të mbajnë njerëz me llafe boshe.

Sepse titulli "doktor", "profesor", "specialist" apo "studiues" nuk është certifikatë virtyti. Nuk të bën automatikisht më të mençur, më të ndershëm apo më të aftë për të qeverisur.

Përkundrazi, kërkesa ndaj një njeriu të tillë duhet të jetë më e madhe.

Kur një politikan i zakonshëm thotë një marrëzi, ajo mbetet thjesht një marrëzi politike. Kur të njëjtën marrëzi e thotë një njeri që mban pas emrit një titull shkencor, dëmi është më i madh: ai përdor autoritetin e dijes për t’i dhënë peshë diçkaje që nuk ka asnjë lidhje me dijen.

Ndoshta, pra, nuk duhet të pyesim pse mjekët shqiptarë shkojnë në politikë. Këtë të drejtë e kanë si çdo qytetar tjetër. Duhet të pyesim se çfarë marrin me vete nga mjekësia kur hyjnë në politikë.

Nëse marrin disiplinën, skepticizmin, përgjegjësinë, respektin për faktin dhe zakonin për të kërkuar prova, Parlamenti fiton. Nëse lënë pas shkencën dhe marrin me vete vetëm titullin, Parlamenti nuk fiton një mjek. Fiton edhe një politikan.

Dhe kjo, në Shqipëri, është më shumë se sa duhet.

 

 

Ditëlindja, kjo mashtruese e madhe e kohës

Nga Leonard Veizi

 

Ka një paradoks të çuditshëm te ditëlindjet. Kur je fëmijë, mezi pret të rritesh. Të duket sikur fëmijëria është një dhomë ku ke mbetur mbyllur dhe bota e të rriturve është matanë derës, duke të pritur. Numëron vitet jo sepse ke frikë prej tyre, por sepse mezi pret t'i mbërrish.

Pastaj rritesh. Dhe një ditë, pa e kuptuar se kur ka ndodhur, urimi “Edhe 100!” nuk të tingëllon më si premtim. Të kujton se edhe një vit tjetër ka ikur.

Në fëmijëri koha është një dëshirë që nuk e vlerësojmë sa duhet. Në pleqëri bëhet llogari.

Kur je i vogël, një vit të duket shumë i gjatë. Dhjetë vjet janë pothuajse një jetë tjetër. Të duket se ke përpara një pafundësi për të dashuruar, për të udhëtuar, për të gabuar, për të filluar nga e para.

Dhe pikërisht atëherë bëjmë gabimin më të madh: e marrim kohën si diçka që na përket. Mendojmë se kemi kohë. Për projektin që shtymë. Për librin që do ta shkruajmë një ditë. Për udhëtimin që do ta bëjmë kur të kemi më shumë para. Për dikë që do t’i telefonojmë të nesërmen. Për jetën që, në mendjen tonë, do të fillojë diku më vonë.

Por “më vonë” është një nga mashtrimet më të mëdha të jetës.

Në mesin e jetës kemi ndoshta më shumë projekte se kurrë. Kemi më shumë qartësi për atë që duam dhe ndoshta edhe mjetet për ta realizuar. E megjithatë vazhdojmë të besojmë se koha është e bollshme. Tridhjetë vjeç mendon se të dyzetat janë larg. Dyzet vjeç mendon se të pesëdhjetat janë ende përpara. Derisa një ditë shikon pas dhe kupton se një pjesë e madhe e rrugës tashmë është bërë.

Koha nuk ndryshon. Ndryshon mënyra se si e shohim.

Një vit për një dhjetëvjeçar është një e dhjeta e jetës së tij. Për një pesëdhjetëvjeçar është një e pesëdhjeta. Prandaj vitet e fëmijërisë duken të gjata, ndërsa vitet e moshës së rritur rrëshqasin njëri pas tjetrit. Në fillim numërojmë vitet që kemi përpara. Më vonë fillojmë të numërojmë ato që kemi lënë pas.

Dhe aty lind ankthi i vërtetë: jo frika nga mosha, por frika se mos nuk kemi kohë të mjaftueshme. Sepse trupi plaket, por ëndrrat nuk plaken me të njëjtin ritëm.

Kjo është ndoshta padrejtësia më e madhe. Në moshën kur ke më shumë energji, nuk ke gjithmonë qartësinë se çfarë të bësh me të. Në moshën kur ke më shumë përvojë dhe njohuri, koha bëhet më e çmuar.

Papritur e kupton se nuk mund t’i bësh të gjitha. Nuk mund të lexosh të gjithë librat, të shohësh të gjitha vendet, të realizosh çdo projekt që ke imagjinuar. Secili prej nesh është i dënuar të zgjedhë.

Dhe ndoshta pjekuria fillon pikërisht aty: kur kupton se jeta nuk është vetëm ajo që do të arrish të bësh, por edhe ajo që duhet të pranosh se nuk do ta bësh dot.

Ditëlindja është një lloj pasqyre. Të detyron të shohësh fytyrën tënde, por edhe rrugën pas teje. Njerëzit që kanë qenë pjesë e saj, ata që kanë ikur, ata që kanë mbetur. Dhe mes dy urimeve dhe një qiriu të ndezur, të vjen pyetja e thjeshtë: A do të kem kohë të bëj atë që ende dua?

Ndoshta nuk ka përgjigje. Por ka një mundësi që mund t’ia japim vetes: të mos presim.

Sepse koha nuk ngadalësohet ngaqë kemi ende ëndrra. Nuk ndalet sepse kemi një projekt të papërfunduar. Dhe mbi të gjitha, nuk pyet nëse jemi gati. Ajo thjesht kalon.

Ditëlindja është vetëm mënyra që kemi shpikur për t’i vënë një shenjë këtij kalimi. Prandaj ndoshta duhet ta shohim ndryshe. Jo si një vit më shumë që na është marrë, por si një vit që na është dhënë.

Kur je fëmijë dëshiron që koha të ecë më shpejt. Kur rritesh do që të ecë më ngadalë. Kur plakesh kupton se nuk e ke pasur kurrë në dorë ta komandosh.

E vetmja gjë që mund të bësh është të vendosësh çfarë do të bësh me orët që të kanë mbetur. Sepse problemi nuk është se jeta është shumë e shkurtër. Problemi është se për një kohë të gjatë sillemi sikur do të jetë gjithmonë aty.

Globi rrotullohet, pavarësisht se si shkojnë punët në Tokë

Nga Leonard Veizi
 
Globi s’ka fare ndërgjegje. Ai vazhdon të rrotullohet me një kokëfortësi të papërgjegjshme, pikërisht në atë sekondë kur ti e shpall zyrtarisht apokalipsin tënd personal dhe mendon se boshti i universit ka dalë nga vendi.
Ne jemi mjeshtër absolutë të madhështisë së vogël. E vendosim veten në qendër të gjithësisë me të njëjtën lehtësi me të cilën shefi vendos një afat të ri “për dje” dhe pret mrekulli me buxhet zero.
Dështon në një projekt? Fundi i karrierës dhe i çdo shprese njerëzore. Të lë dikush? Fundi i historisë së dashurisë. Të bërtet eprori në korridor sepse fonti i raportit nuk ishte në standardin e duhur? Fundi i dinjitetit, i ekonomisë dhe, për të qenë tërësisht dramatikë, edhe i qytetërimit perëndimor.
Dhe ne kthehemi në shtëpi me ndjesinë se sapo kemi mbijetuar një shembje të pashmangshme tektonike. Drama na ka rënë mbi kokë. E hapim TikTok-un për pak ngushëllim, vetëm për të parë dikë tjetër që po jep shpirt për një hall po aq “ekzistencial”.
Ndërkohë, jashtë dritares... asgjë.
Zero reagim institucional nga hapësira.
Toka vazhdon të rrotullohet rreth Diellit sikur të mos ketë ndodhur asgjë. Hëna vazhdon të sillet rreth Tokës si një ish i ngjitur që nuk e ka marrë kurrë mesazhin e bllokimit. Stinët ndërrohen me një paturpësi skandaloze, pa na marrë fare leje. Pemët rriten, deti bën valë, ndërsa mëngjesi vjen sërish me aromë kafeje dhe me lajme të reja tronditëse që, në shumicën e rasteve, do t’i kemi harruar brenda tri ditësh.
Universi duket se vuan nga një shkujdesje totale. Ai nuk e ka marrë vesh kurrë se ti nuk e kalove provimin, se të flakën nga puna apo se dikush të tha ftohtë: “Duhet të flasim.”
Ai vazhdon të punojë në turne 24 orë në ditë, shtatë ditë në javë, pa leje mjekësore, pa sindikata dhe pa u interesuar aspak për dramën tënde të radhës.
Dhe kjo, në fakt, është njëkohësisht fyerja më e madhe dhe ngushëllimi më i madh.
Fyerja: Sepse dhimbja jote është e vërtetë. Plagët nuk janë meme dhe dështimi të djeg në palcë. Askush nuk ka të drejtë të të thotë me cinizëm “qetësohu, s’është gjë”, ndërkohë që bota jote e brendshme është shkrumbuar.
Ngushëllimi: Sepse nuk je qendra e botës. Faleminderit Zotit që nuk je!
Nëse globi do të ndalej çdo herë që ne bëjmë ndonjë marrëzi apo dështojmë në një ambicie, do të ishim ende duke gërvishtur gurët nëpër shpella.
Problemi ynë kronik është se i ngatërrojmë gjithmonë dy gjëra: tragjiken për ne me tragjiken për gjithçka.
Një qortim zyrtar nuk është luftë bërthamore. Një “jo” nga dikush nuk është vdekje klinike. Një projekt i dështuar nuk është fundi i qytetërimit. Është thjesht një projekt i dështuar.
Dhe ndonjëherë një “jo” është vetëm një “jo”, sado fort të na dhembë.
Mbase zgjidhja është kaq banale sa na vjen për të qarë: bëj një hap pas. Shikoje veten nga lart, si një pikë e vogël mbi hartë, që për një çast po dramatizon sikur gjithë planeti është mbledhur posaçërisht për t’i prishur punë.
Sepse bota është shumë më e madhe se halli ynë i radhës.
Dhe kjo nuk e bën hallin më pak të dhimbshëm. Thjesht i jep përmasat e duhura.
Globi do të vazhdojë të lëvizë edhe pa miratimin tënd.
Pyetja e vetme është: a do të vazhdosh të lëvizësh bashkë me të, apo do të mbetesh i shtrirë në mes të rrugës, duke pritur që universi të të kërkojë falje?