Portret/ Antoneta Papapavli, zonja elegante e skenës shqiptare

Nga Leonard Veizi

“Thesin aga”...

Krejt e përciptë, fort e thellë, e tejskajshme... therëse, ironike, lozonjare, por edhe ndjellëse njëkohësisht. Çfarë duhet më shumë se kaq për të bërë dy fjalë të zakonshme, të pazakonta. Të gjitha këto, të marra së bashku, bëjnë atë që një batutë, e përshtatur thjeshtësisht për një skenar filmi dhe e interpretuar në mënyrë mjeshtërore nga një aktore brilante, jo vetëm të mos humbasë në kohë, por të kalojë gojë më gojë,edhe në mungesë të transmetimit digjital. Sepse vetëm tri sekonda duheshin për të kuptuar se në celuloidin e larë, të stampuar e të transmetuar në ekranin e gjerë, dy fjalë të shkruara nga Teodor Laço ngrihen në piedestal përmes timbrit të Antoneta Papapavlit.

Dhe pas kësaj vjen një tjetër sekuencë, nga një tjetër film:

“Liza, dëgjo mamin ti. Hiqe mendjen nga ai torollak. Të gjen mami një burrë ty...”

Në botën shqiptare të filmit a kinemasë, ka plot aktorë të cilëve nuk u mbahet mend ndonjë batutë, edhe kur ata kanë ndjekur me rreptësi gjithçka u kërkohej prej zbërthimit tekniko-regjisorial, nga mbreti i sheshit të xhirimit. Por në fondin e Antonetës mund të gjesh pa vështirësi një duzinë të tillash, e ca më shumë.

Antonetën nuk e takova dot kurrë sa ishte gjallë, edhe pse me emrin tim si autor ekziston një intervistë e rrallë e saj. I gjeta një mik të fortë, me qëllimin që të kisha mundësi ta intervistoja në mënyrë të drejtpërdrejtë. Ishte një merak i madh, për një aktore shumë më të madhe, e cila nuk po qarkullonte më në ambientet artistike. Dhe mendova se ajo nuk do t’ia prishte djalit të saj, Albencit. Por, në fakt, as kjo ndërhyrje spektakolare nuk piu ujë. E ulur në një karrige me rrota, aspak mirë me shëndetin, kjo zonjë e madhe e skenës teatrore, nuk priste askënd për vizitë, përveç nja dy mikeshave të saj të vjetra, që nuk e kishin braktisur asnjëherë. Dhe prej shumë vitesh ishte mbyllur në botën e saj.

E, megjithatë, kompromisi u arrit. Intervista u bë me korrespondencë, dhe inxhinieri Albenc bëri intervistën e parë në jetën e tij si gazetar, duke mbajtur shënim ato çfarë thoshte nëna e tij, Antoneta, mbi pyetësorin që unë kisha shkruar te një fletë e grisur nga blloku.

Dhe ja çfarë mësoja prej saj:

Kishte lindur në qytetin e Përmetit, më 17 shkurt të vitit 1938, por që herët, 4 vjeç, ishte shpërngulur me gjithë familjen në Tiranë. Pasioni për artin, baletin edhe pikturën e kishte shoqëruar që në moshë të vogël. Gjatë viteve të shkollës së mesme, te “Qemal Stafa”, u përfshi në grupet e para artistike që kishin nisur të krijoheshin në fundin e viteve ‘50. Por ajo do të ishte pjesëmarrëse edhe në grupet artistike në pallatin e kulturës “Ali Kelmendi”, në Tiranë. Në fillim të viteve ‘60 hyri në shkollën e lartë për aktore, me ndihmën dhe mbështetjen e  mjeshtrave Tef Pali, Pjetër Gjoka e Pandi Stillu. Pas përfundimit të studimeve u emërua aktore në Teatrin Popullor Tiranë. Nga stafi konsiderohej si një femër e talentuar dhe tepër logjike në interpretim. Gjatë viteve ‘60 - ‘70 interpretoi role të shumta, por, fatkeqësisht, këto nuk janë regjistruar. Me hapjen e kanalit të vetëm televiziv në Shqipëri, u bë i mundur regjistrimi i disa dramave, të cilat gjenden edhe sot në arkiv, si “Karnavalet e Korçës”, “Lumi i vdekur”, “Luiza Miller” dhe “Arturo Ui”. U largua nga skena për shkak të sëmundjes së këmbëve, të cilat nuk kishin më forcë të mbanin trupin e saj. Nuk ishte më e aftë të qëndronte për një kohë të gjatë në këmbë. Kështu vendosi të dalë në pension të parakohshëm, që në moshën 50 vjeç. Ishte viti 1988 kur u shkëput tërësisht nga aktiviteti. Në mes të viteve ‘80 ishin dy role të saj në teatër: “Shtëpia me dy porta” dhe “Pallati 176”. Dhe duhet pasur parasysh se spektatori njeh përmes ekranit, kastin e aktorëve me të cilët komedia e njohur e Adelina Balashit vënë në skenë nga Alfred Bualoti e Andon Qezari, u regjistrua nga Televizioni Shqiptar. Por pakkush e di se rolet e Lirisë dhe Vanit kanë qenë të dubluara me aktorët Antoneta Papapavli dhe Mërkur Bozgo, një dyshe po aq e suksesshme sa dhe Pavlina Mani e Roland Trebicka. Këto dy komedi ishin rolet e fundit. Ndërsa në këtë periudhë kishte xhiruar në kinostudio filmat: “Si gjithë të tjerët”, “Hije që mbeten pas”, “Apasionata” dhe “Nxënësit e klasës sime”. Edhe pse me probleme shëndetësore, ka pasur shumë propozime për role në teatër, si në rastin e ofertës nga regjisori Kiço Londo, të cilat ka qenë e detyruar t’i refuzojë. Në karrierën e saj artistike ajo numëron të paktën 130 role në skenë dhe kinema.

“Erdhi Ollga, Ollga e Stefanit e s’e pashë unë, që s’më shpëton asgjë... Sërish një tjetër batutë e saj nga një film simbol i viteve ’80.

I impresionuar nga intervista e saj dhe nga ato çfarë më përcolli djali i saj, Albenci, lidhur me sëmundjen e aktores dhe mepërpjekjen titanike që ajo bënte çdo ditë për ta ruajtur portretin e saj, po aq të bukur sa dhe kur ishte aktive në skenë, u motivova për të shkruar një introduksion. Dhe ja si u konceptua hyrja e intervistës së saj, botuar në 9 marsin e vitit 2011.

***

Ëndrra e saj e përnatshme e çon në të njëjtin vend, me një shpejtësi të tejskajshme, të paimagjinueshme disi skizofrenike dhe fare të përbindshme. Nuk duhet veç gjysma e sekondës, a mos më pak dhe befas ajo gjendet atje, mes errësirës dhe në dritë, rrethuar nga imazhe partnerësh të vjetër dhe me rekuizita që ndryshojnë papritmas. Ndërsa ajo në vorbullën e një amalgame të pafundme përndritjesh, me një magji që vazhdon e s’ndalet, qëndron drejt, pa u mbajtur kund. Nuk ka nevojë për karrocë invalidësh, e as për paterica paraplegjikësh nuk do t’ia dijë. Habia është zhdukur dhe vetë dyshimet e ngritura si piramidë rrëzohen njëherazi. E ndërsa skenat ndërrohen vazhdimisht, ajo interpreton mbi to e nuk ndien lodhje. Zëri rrëshqet mbi koka spektatorësh në plate... dhe ajo vazhdon të luajë, të luajë, të luajë... Është po e njëjta Antonetë; pak “Luizë” dramatike, a ndoshta “Afroviti” tekanjoze, diku një Klea e dashuruar dhe herë tjetër gjysmorientalja Hatixhe. Por e gjitha kjo është veç një ëndërr, imazhi i së cilës përsëritet atëherë kur do dhe kur nuk ia ka ngenë sigurisht. Antoneta Papapavli, kjo aktore e magjishme e skenës dhe e kinemasë shqiptare, prej më shumë se 20-vjetësh jeton veç ëndrrën e saj. Është tërhequr nga skena dhe, teatrin nuk ka mundësi ta ndjekë nga pas, as si spektatorja e radhës së fundit. Ndaj vetëm kënaqet me ekranin televiziv, teksa pulti kërkon pareshtur mes zhurmës aksion e thriller hollivudian, të ngujohet në stampën e njohur të vjetër, e pak të dalë boje, “Kinostudioja Shqipëria e Re”. Ndoshta kjo dhe jo vetëm... por dhe ca gjëra të tjera që ajo i ka përjetuar dhimbshëm e plot kurajë, gjatë këtyre viteve të vështira, e kanë bërë atë të jetë më e mbyllur dhe thuajse pa kontakte përtej mureve që e rrethojnë. E, padyshim, ajo nuk do më, në pakujdesinë e saj shfrenuar që dikush ta shqetësojë, me një tringëllimë telefoni, a një të trokitur dere. Veç ndien hapat e djalit të saj në shkallë, çelësin teksa lëviz në bravë dhe vazhdon të qëndrojë e patrazuar në pozicionin që ka zgjedhur për t’u çlodhur. E këtë qetësi të palëvizshme, të ngurtë e të ngujuar njëherazi ka munduar ta shprishë veç këtë herë, për t’iu përgjigjur pyetjeve të një gazetari, i cili nuk pati fatin të kthehej nga rruga si të tjerë. E pas kësaj tabuje të thyer, ndoshta ka ardhur çasti që pas kaq vitesh heshtjeje, ajo të vazhdojë të jetë po aq publike, për të gjithë ata që e mbajnë mend nga pelikula e kinemasë, apo shiriti elektronik i kamerës televizive.

***

Kjo ishte Antoneta Papapavli, e cila pasi u njoh me materialin e botuar, si rrallëherë kishte ndodhur, kërkoi ta priste gazetarin në shenjë mirënjohjeje. Vetëm se kërkoi që ky takim të bëhej në një kohë më të të përshtatshme, në ditët e ngrohta të pranverës, kur do të kishte mundësi të trukohej e t’i lyente flokët me bojë, dhe të këndellej sado pak që ta sajdiste mikun që do t’i vinte në shtëpi, edhe pse vetë ndodhej mbi një karrige lëvizëse. “Ajo nuk do të jetë më publike, sepse kërkon që njerëzit ta mbajnë mend ashtu, një zonjë grua, të bukur, aktore profesioniste dhe, mbi të gjitha, një fisnike në shpirt. Nuk do që njerëzit që e njohin, ta shohin në karrocë”, m’u shpreh Albenc Papapavli asokohe. Dhe unë prita që përveç miqve të saj Mimika Lucës, Edi Luarasit, Besa Imamit, Marika Kallamatës, Pëllumb Kullës, Vladimir Priftit, Ali Begës e ndonjë tjetri, që e kalonin pa vështirësi pragun, në radhën e vizitorëve të isha dhe unë. Por kjo mundësi nuk u gjet dot, derisa në 3 shtator të vitit 2013 u njoftova për ikjen e saj nga kjo botë. Sot mund të ngushëllohem me intervistën që më dha 9 vjet më parë për gazetën “Telegraf” dhe këtë portret modest të cilin e kam shkruar për gazetën “Fjala”.

Antoneta Papapavli, aktorja e mirënjohur e teatrit dhe kinematografisë

Ju rrëfej karrierën time, si e luajta Luiza Milerin dhe Afrovitin e Karnavaleve

  

Leonard VEIZI

Ëndrra e saj e përnatshme e çon në të njëjtin vend, me një shpejtësi të tejskajshme, të paimagjinueshme disi skizofrenike dhe fare të përbindshme. Nuk duhet veç gjysma e sekondës, a mos më pak dhe befas ajo gjendet atje, mes errësirës dhe në dritë, rrethuar nga imazhe partnerësh të vjetër dhe me rekuizita që ndryshojnë papritmas. Ndërsa ajo në vorbullën e një amalgame të pafundme shpërndritjesh, me një magji që vazhdon e s’ndalet, qëndron drejt, pa u mbajtur kund. Nuk ka nevojë për karrocë invalidësh, e as për paterica paraplegjikësh nuk do t’ia dijë. Habia është zhdukur dhe vetë dyshimet e ngritura si piramidë rrëzohen njëherazi. E ndërsa skenat ndërrohen vazhdimisht, ajo interpreton mbi të e nuk ndjen lodhje. Zëri rrëshqet mbi koka spektatorësh në plate... dhe ajo vazhdon të luajë, të luajë, të luajë...

...Është po e njëjta Antonetë; pak “Luizë” dramatike, a ndoshta “Afrofiti” tekanjoze, diku një Klea e dashuruar dhe herë tjetër gjysmë orientalja Hatixhe. Por e gjitha kjo është veç një ëndërr, imazhi i së cilës përsëritet atëherë kur do dhe kur nuk ia ka ngenë sigurisht. Antoneta Papapavli, kjo aktore e magjishme e skenës dhe kinemasë shqiptare, prej më shumë se 20 -vjetësh jeton veç ëndrrën e saj. Është tërhequr nga skena dhe, teatrin nuk ka mundësi ta ndjekë nga pas, as si spektatorja e radhës së fundit. Ndaj vetëm kënaqet me ekranin televiziv, teksa pulti kërkon pareshtur mes zhurmës aksion e thriller hollivudian, të ngujohet në stampën e njohur të vjetër, e pak të dalë boje; “Kinostudio Shqipëria e Re”. Ndoshta kjo dhe jo vetëm... por dhe ca gjëra të tjera që ajo i ka përjetuar dhimbshëm e plot kurajë, përgjatë këtyre viteve të vështira, e kanë bërë atë të jetë më e mbyllur dhe thuajse pa kontakte përtej mureve që e rrethojnë. E padyshim, ajo nuk do më, në pakujdesinë e saj shfrenuar dikush ta shqetësojë, me një tringëllimë telefoni, a një të trokitur të padëshirueshme dere. Veç ndjen, hapat e djalit të saj në shkallë, çelësin teksa lëviz mbi bravë dhe vazhdon të qëndrojë e patrazuar në pozicionin që ka zgjedhur për t’u çlodhur. E këtë qetësi të palëvizshme, të ngurtë e të ngujuar njëherazi, ka munduar ta shprishë veç këtë herë, për t’iu përgjigjur pyetjeve të një gazetari, i cili nuk pati fatin të kthehej nga rruga si të tjerë. E pas kësaj tabuje të thyer, ndoshta ka ardhur çasti që pas kaq vitesh heshtje ajo të vazhdoje të jetë po aq publike, për të gjithë ata që e mbajnë mend nga pelikula e kinemasë, apo shiriti elektronik i kamerës televizive. Edhe ja çfarë thotë aktorja e njohur Antoneta Papapavli, në një intervistë të rrallë e ekskluzive për gazetën “Telegraf”: 

Si filloi karriera juaj në skenë, një kronologji e shkurtër?

Unë kam lindur në qytetin e Përmetit, por që herët, 4 vjeç, kam ardhur me gjithë familjen time në Tiranë, ku jetoj edhe sot e kësaj dite. Pasioni për artin, baletin edhe pikturën më ka shoqëruar që në moshë të vogël në shkollë fillore e deri në të mesme. Merrja pjesë aktive në festat e ndryshme, në korin e shkollës, balet e recitime. Këto gjëra i frekuentova dhe zhvillova edhe gjatë gjimnazit. Në shkollën e mesme “Qemal Stafa” filluan të krijoheshin grupet e para artistike nga fundi i viteve ‘50. Kam marr pjesë dhe në grupet artistike në pallatin e kulturës “Ali Kelmendi” në Tiranë. Në fillim të viteve ‘60 hyra në shkollën e lartë për aktore, me ndihmën dhe mbështetjen e z.Tef Pali, z. Pjetër Gjoka dhe z. Pandi Stillu. Ky i fundit këmbënguli që unë ta vazhdoja dhe Institutin e Lartë të Arteve. Pas përfundimit të studimeve u emërova aktore në Teatrin Popullor Tiranë.

Cilat ishin ambiciet, vështirësitë në rolet që keni interpretuar në vite?

Ambiciet, të them të drejtën, nuk kam pasur edhe shumë, sepse ishin vetë pedagogët dhe regjisorët që duke më njohur nga vitet e shkollës, me jepnin role kryesore qoftë dhe dytësore, por që më vlerësonin gjithmonë e më shumë. Unë i arrija rolet dhe konsiderohesha nga stafi si një femër e talentuar dhe tepër logjike në interpretim. Karriera ime filloi në fakt që gjatë jetës studentore. Duke punuar me aktorë të talentuar të teatrit, fitova një përvojë të jashtëzakonshme, e cila e përsosi më tej punën time në skenë. Gjatë viteve ‘60 - ‘70 kam interpretuar role të shumta, por fatkeqësisht këto nuk janë regjistruar sepse në ato vite nuk ekzistonte Televizioni Shqiptar. Me hapjen e kanalit të vetëm televiziv në Shqipëri, u bë e mundur regjistrimi i disa dramave, të cilat gjenden edhe sot në arkiv, si p.sh: “Karnavalet e Korçës”, “Lumi i Vdekur”, “Luiza Miller” dhe “Arturo Ui”.

Ku qëndron ndarja e roleve në teatër e kinema dhe ç’ndryshim ka midis tyre?

Besoj se s’ka aktor që mos të pëlqejë rolet e teatrit e të skenës së vogël! Sepse të punosh një rol në teatër është një shkollë e madhe e përditshme dhe e pazëvendësueshme. Çdo ditë aktori perfeksionon veten dhe personazhin. Ndërsa të luaje një rol në kinematografi, aq më tepër për ne që sapo kishim dalë nga auditori, ishte një tjetër stres, sepse duhej të ishe tepër e saktë në interpretim. Kujtoj këtu filmin tim të parë: “Komisari i Dritës”. Në kinema, pra në role që kanë të bëjnë me kamerën, duhet të jesh shumë precize, sepse filmi xhirohet vetëm një herë dhe mbetesh në celuloid ashtu siç ke vepruar atë çast.

Si e përjetuat ju si aktore periudhën e post-liberalizimit në vitin ‘73 dhe a patët pasoja?

Pas vitit 1973 edhe arti si çdo fushë tjetër e jetës u godit rëndë nga Partia në pushtet lidhur me tendencat properëndimore dhe luftën kundër tyre. Unë personalisht nuk pata asnjë problem apo ndryshim të jetës profesionale. Megjithëse shikoja kolegët, të cilët herë pas here merrnin vërejtje e kishin pasoja të ndryshme në karrierë. Fatmirësisht unë nuk pata të tilla gjëra dhe i qëndrova besnike këshillave për të bërë detyrën time sipas parametrave të asaj kohe. Ndërkohë ndonjë kolege, që ishte komuniste, më kritikonte shpesh që të mos mbaja pantallona kauboj apo ndonjë veshje tjetër që nuk ishte e moralshme për kohën.

Po në skenë si do të ndihej kjo frymë e re?

Më kujtohet se atëherë filluam të vinim në skenë edhe shumë pjesë me regjisorë kinezë. Sa çudi?! Të kemi parasysh që në ato vite kishte ndikime dhe nga Revolucioni Kulturor. Por për punën e pantallonave, për të cilat në fakt kritikohesha ca si shpesh, justifikohesha sepse vetëm kështu nuk na dukeshin këmbët, apo shalët (siç thoshim me shoqet) kur hipnim e zbrisnim nëpër kamionë me të cilët shkonim për shfaqje në gjithë Shqipërinë, fshatra e qytete.

Cili është roli që keni interpretuar së fundmi në teatër apo kinema dhe kur u larguat nga jeta artistike?

Unë u largova nga skena për shkak të sëmundjes së këmbëve të mia, të cilat nuk kishin më forcë të mbanin mbi to trupin tim dhe lëvizjet e mia në skenë e në filma. Nuk isha më e aftë të qëndroja për një kohë të gjatë në këmbë. Kështu vendosa që të dal në pension të parakohshëm që në moshën 50 vjeç. Ishte viti 1988 kur unë u shkëputa tërësisht nga aktiviteti. Mbaj mënd në mes të viteve ‘80 në mos gaboj, dy role të mija në teatër: “Shtëpia me dy porta” dhe “Pallati 176”. Këto dy komedi ishin rolet e mia të fundit. Ndërsa në këtë periudhë kisha xhiruar në kinostudio filmat: “Si gjithë të tjerët”, “Hije që mbeten pas”, “Apasionata” dhe. Kujtoj ditët e xhirimeve në Sarandë dhe pamjet e qytetit aq të pastër dhe të bukur, të cilat më erdhën shumë pranë kur e pashë në një stacion televiziv para pak kohësh, filmin, “Nxënësit e klasës time”.

A keni pasur propozime të tjera për të luajtur në skenë apo kinema?

Edhe këtë periudhë që kam qenë e sëmurë kam pasur shumë propozime për role në teatër, por që kam qenë e detyruar t’i refuzoj të gjitha sepse nuk lëviz dot nga paraliza që më ka mbërthyer. Personalisht ka ardhur në shtëpi z.Kiço Londo dhe më ka propozuar për bashkëpunim me teatrin e tij dhe përsëri kam refuzuar. Ai më ka dashur shumë si aktore dhe më shikonte si protagoniste në shumë role, të cilat ai i vinte në skenë. Këtë përkushtim nga ana e tij e çmoj shumë dhe njëkohësisht e vuaj që nuk ja dhashë kënaqësinë për të qenë pjesë e stafit të tij. E përshëndes Kiçon dhe i uroj sukses në punën e tij si regjisor.

Si përjetohej në familje karriera juaj dhe si reagonin familjarët për rolet të ashtuquajtura problematike?

Kryesisht familja më ka mbështetur dhe asnjëherë s’ka qenë pengesë për karrierën time të çfarëdo roli qoftë. Burri dhe djemtë vinin gjithmonë të më shihnin  kur kisha premiera dhe kënaqeshin e më prisnin deri sa mbaroja shfaqen. Kjo më jepte një kënaqësi të madhe, madje shpesh më thërrisnin me emrin e rolit, duke më ngacmuar si: Cuca, Zonja Hatixhe, Klea, Afroviti etj.. Ishte vërtet bukur sepse kjo tregonte që unë i kisha arritur rolet.

A komunikon tashmë me koleget tuaja të dikurshme dhe cilat janë marrëdhëniet me to?

Tanimë po bëhen me shumë se 18 vjet që jam sëmurë, por disa kolegë e shoqe të punës nuk më kanë harruar dhe kanë ardhur për të më vizituar. Kujtoj këtu, shoqen time Mimika Luca, Edi Luarasi, Besa Imami, Marika Kallamata etj.. Kujtoj edhe disa shokë si, z. Pëllumb Kulla, Vladimir Prifti, Ali Bega etj., që për këtë çast nuk i kujtoj dot, e të më falin. Erdhën edhe këta shokë në kohë të ndryshme e tepër të vështira dhe më dhanë shumë jetë e kënaqësi.

Rivaliteti mes jush, ekzistonte?

Për sa i takon rivalitetit, kjo gjë nuk ka ekzistuar të unë. Shoqet i kam dashur e respektuar shumë. Qoftë më të mëdha apo më të reja, për mua ato ishin të talentuara e të respektuara: si Mimika, Roza, Besa, Pavlina, Margarita, Edi Luarasi, e shumë të tjerë, vetëm respekt dhe dashuri ndjej akoma për ta. Bashkë ndanim të gjitha hallet dhe problemet gjatë xhirimeve apo turneve. Solidariteti ishte motivi kryesor i punës dhe i karrierës. Por koha bën të veten dhe njerëzit harrohen, largohen sepse kanë hallet e veta dhe jetën e tyre. Gjithmonë do kem nostalgji për vitet e shkuara, të cilat nuk kthehen më mbrapa, por ato vijnë me shumë forcë nëpërmjet fotove ekranit etj..

Jeni nostalgjike për atë çka keni dhënë dhe doni ta shihni veten në ekran?

Më pëlqen t’i shoh filmat shqiptar në televizor. Dhe natyrisht, nostalgjia e skenës është shumë e madhe njëkohësisht edhe ajo për filmat. Por s’ke ç’i bën, kështu e solli fati.

Ju shkuat për kurim në Greqi? Ishte e vështirë terapia?

Duke qenë e sëmurë dhe duke mos pasur mundësinë të kurohesha këtu, kam vajtur me ndihmën e disa miqve të burrit, Teodorit, në një spital në Greqi dy herë: në vitet 1994 dhe 1998. Aty ishin edhe djemtë, të cilët më ndihmuan gjatë gjithë kohës që kreva vizitat edhe operacionet. Kalova çaste të vështira dhe operacioni doli relativisht me sukses. Më vonë pas vdekjes së burrit (viti 2001) unë u sëmura shumë dhe pësova një paralizë në vitin 2003. Edhe sot e kësaj dite, në saj të ndihmës së djalit tim po kaloj në shtëpi çaste të vështira, por jam e kënaqur dhe me këto kushte…

Flet djali i artistes, Albenc Papapavli

Antoneta do që njerëzit ta mbajnë mend siç ka qenë

Antoneta Papapavli, aktorja e skenës dhe e ekranit prej gati 22 vitesh është shkëputur nga aktiviteti artistik. Shkak mbetet gjendja e saj shëndetësore. Por imazhi i saj është po kaq i gjallë në pelikulë ashtu sikundër të gjithë e mbajmë mend me rolet e Afrovitit tek “Karnavalet e Korçës”, Sania tek “Hije që mbeten pas”, të drejtoreshës tek “Shoku ynë Tili”, Cuca tek “Cuca e maleve”, Ledi Milford tek “Intrigë dhe dashuri” etj. Në karrierën e saj artistike ajo numëron të paktën 130 role në skenë dhe kinema. Gjithsesi, ajo vazhdon të jetë një grua e fisshme, e rregullt, me flokët e mbledhur dhe tiparet e theksuara. Pavarësisht sëmundjes që ia ka vështirësuar ritmin e jetës, ajo përpiqet të ruajë pamjen e dikurshme dhe këtë e arrin vetë, me forcat e saj. Siç thotë djali i saj, Albenci, i cili është dhe njeriu që kujdeset më shumë për të, Antoneta kërkon medoemos të ruajë figurën me të cilën të gjithë e njohin. “Nëna e rregullon portretin e saj me dorën e majtë. E bën këtë çdo ditë, pavarësisht mundësive. Nuk lejon të merret tjetër kush me një gjë të tillë. Përpiqet dhe ia arrin qëllimit”. Vitet e fundit sipas Albencit, nëna e tij ka hequr dorë nga daljet publike. Për shkak të pamundësisë për të ecur, ajo ka zgjedhur, herë shtratin e herë karrigen me rrota, si të vetmet vende, ku mund të ndihet mirë dhe e qetë gjë që me sa duket e bëjnë të jetojë me kujtimet që e rrethojnë. “Ajo nuk do të jetë më publike sepse kërkon që njerëzit ta mbajnë mend ashtu, një zonjë grua, të bukur, aktore profesioniste dhe mbi të gjitha një fisnike në shpirt. Nuk do që njerëzit që e njohin e ta shohin në karrocë”, thotë Albenci.

Gjatë karrierës së saj ka interpretuar në 130 role

Rolet në pjesë teatrale

1.Rrugë të tërthorta                 1963

2.Rrethimi i bardhë                 1965

3.Vajza optimiste                    1964

4.Ariu                                      1966

5.Orfeu zbret në ferr               1969

6.Shokët                                  1968

7.Orët e Kremlinit                   1976

8.Prefekti                                1977

9.Karavidhet                           1978

10.Tre të shtëna pushke          1966

11.Nga errësira në dritë           1979

12.Bashkë me agimin              1980

13.Pas provimit të fundit        1983

14.Një nuse për Stasin              1979

15.Viti 1961                               1965

16.Karnavalet e Korçës           1977

17.Një ngjarje në fabrikë         1968

18.Cuca e maleve                    1969

19.Arturo Ui                           1969

20.Luiza Miler                         1977

21.Lumi i vdekur                    1978

Rolet në kinematografi

1.Komisari i Dritës                  1963

2.Tinguj Lufte                         1976

3.Kërcënimi                             1978

4.Përballimi                             1981

5.Nxënësit e klasës time          1981

6.Ata ishin katër                      1983

7.Apasionata                           1984

8.Shoku ynë Tili                      1984

9.Shoqja nga fshati                 1979

10.Përtej mureve të gurta        1979

11.Hije që mbeten pas             1982

12.Zonja nga qyteti                 1980

13.Gjurmë në kaltërsi              1979

14.I treti                                  1979

Botuar në gazetën TELEGRAF e mërkurë 9 mars 2011