DEMONTIMI - fragment nga romani "Rrënimi" botuar në "Milosao"

Autori përcjell ngjarje mirëfilli dokumentare të përziera me fikshënin. Një vrojtues i kujdesshëm i zhvillimeve të vendit, ai është munduar ta hedhë në letërsi gjithçka që ka kaluar në vendin tonë në këto kohë... 

 (shënim i redaksisë)

D E M O N T I M I 

Nga Leonard Veizi

(fragment nga romani Rrënimi)

Kolonel Ernest Arbana, u informua se kontingjenti i armëve dhe municioneve për të cilën ai kishte firmosur se duhet të dilnin nga qarkullimi dhe të demontoheshin, kishin dalë nga depo me numrin 34 e Armatës në Qafë Mollë. Autokolona me tre kamionë ushtarak e shoqëruar nga ushtarët të armatosur ishte duke udhëtuar drejt destinacionit. Dy përfaqësues civilë të kompanisë “Destruction Army” shoqëronin autokolonën duke udhëtuar mbi një “Hammer” që ishte në gjendje të përballonte rrugët e paasfaltuara të cilat të çonin në depot e largëta ku ruhej armatimi.

Major Bardhyli që doli nga zyra e tij ishte një nga ekspertët më të mirë në fushën e armatimit. Ai ishte nga të paktët ushtarakë që njihte me saktësi të gjitha tunelet e ushtrisë. Që në fillim të ngritjes së zyrës, e cila do të funksiononte nën emërtesën “Komisioni i Vlerësimit të Armatimit” ai propozoi që të merrte si ndihmës dhe krahun e tij të djathtë edhe majorin. Sapo mbaruan mbledhjen e parë dhe zbritën shkallët e ministrisë majori iu afrua dhe i tha në mënyrë miqësore: “Kemi shumë punë për të bërë shef! Dhe nuk di a do t’ia dalim. Demontimi ka një kosto shumë të lartë, të papërballueshme për shtetin tonë”. Koloneli, që dinte gjëra të përgjithshme mbi sasinë e municioneve e kishte pyetur: “Pse e sheh kaq të vështirë, sa municione kemi ne?” Atëherë majori Bardhyli i kishte thënë se mund të bënin një llogari të thjeshtë e pa laps, ndaj po e informonte paraprakisht se depo municioni të të gjitha kalibrave, kishin batalionet, brigadat divizionet, armatat dhe rezervat e Komandës së Përgjithshme. “Llogarinë bëjeni vetë¨, i kishte thënë majori pasi foli me shifra për çdo detaj e duke dhënë sasinë e municioneve që duhet të kishte çdo njësi e ushtrisë. Koloneli kishte ngrysur ballin “Kaq shumë?” kishte shprehur dyshimin e tij. “Natyrisht, – ia kishte kthyer majori, – dhe deri tani kemi folur për njësitë e këmbësorisë dhe artilerinë. Por nuk kam futur regjimentet e raketave tokë-ajër, silurët e nëndetëseve dhe të katrave, bombat e thellësisë dhe minat detare, si dhe raketat e drejtuara të aviacionit”. Koloneli, ngaqë nuk dinte ç’të bënte kishte rregulluar strehën e kapelës duke e ulur më shumë nën ballë. Sytë gati nuk i dukeshin. “Domethënë ne do dalim në pension dhe punën do t’ua lemë të tjerëve për ta përfunduar” i kishte thënë. “Kam frikë se po, – ia kishte kthyer majori. – Shqipëria vazhdon të jetë një depo municioni në Ballkan. Mund të furnizojmë gjysmën e botës me to”.

“Hëm”, nënqeshi hidhur kolonel Arbana.

Kishin kaluar disa vite dhe sasia e municionit të demontuar vazhdonte të ishte e vogël përpara asaj që flinte në thellësi të tuneleve. Mbi tavolinën e tij të punës kishte gjithashtu një raport të hollësishëm, ku flitej për sasinë e arsenalit që ndodhej në çdo depo të ushtrisë. Nga eprorët kërkoheshin vetëm raportet e demontimit, por në asnjë shkresë të dërguar prej tyre nuk flitej për ripërtëritjen e armatimit. Uzinat ushtarake të armatimit në Gramsh dhe Poliçan si dhe ajo e lëndëve plasëse në Mjekës të Elbasanit kishin ndërprerë prodhimin prej kohësh. Qëllimi kryesor ishte të mbahej në mënyrë efektive një kontingjent i mjaftueshëm armatimi. Kuadri i ushtrisë gjithashtu ishte zvogëluar vit pas viti. “Nuk i trembemi më luftës”, mendoi koloneli. “Po jetojmë epokën e paqes”. Ai vetë kishte arritur të luftonte, por shumë nga kolegët e tij, as që e dinin çfarë ishte lufta. Kishin shërbyer për vite të tëra në ushtri, por lufta për ta kishte qenë vetëm një stërvitje shtabi në hartë, ku në përfundim të betejës si fituesi dhe ai që kishte humbur shkonin të pinin së bashku kafe. Ndërsa atij, si pak të tjerëve në ushtrinë shqiptare, fati ia kishte rezervuar luftën.

***

Kishin kaluar disa vite që kur shqiptarët e Kosovës ishte përfshirë në konflikt me ushtrinë serbe. Asokohe në Tiranë situata ishte tensionuar së tepërmi. Lajmet që vinin nga Prishtina ishin të kobshme. Policia kishte krehur terrenin në një spastrimin etnik të pabesueshëm. Plan i hartuar në institucionet më të larta të Beogradit kishte qëllime më të errëta se kaq. Si në një legjendë të vjetër thuhej se njerëzit po linin shtëpitë dhe tokat e tyre, ndërsa vetëm me rrobat e trupit kalonin kufirin për të gjetur mbrojtje. Komandantët e njësive të ushtrisë shqiptare njoftoheshin për gjithçka me anë të një qarkoreje të brendshme. Lufta ishte në prag. Kronikat televizive që transmetoheshin nga televizionet e huaja flisnin për paramilitarët serb që vazhdonin masakrat mbi civilët shqiptarë edhe pse avionët F-16 të Aleancës së Atlantikut demonstruan forcë duke fluturuar fare ulët mbi të gjithë trevën. Në portin e Durrësit gjithashtu kishin hyrë dhe dalë anije të rënda lufte, fregata dhe destrojerë. Mesazhet ishin të njëjta. Por duket se dhe kërcënimi nga një gjeneral me katër yje, për luftë të hapur me trupat shumëkombëshe, nuk kishte funksionuar. Në kufirin shqiptar situata gjithashtu ishte tensionuar. Predhat e artilerisë kishin hapur gropa të mëdha ndërsa herë pas here shpërthenin dhe mina. Divizioni i Kukësit kishte nxjerrë në terren të gjithë arsenalin luftarak. Ushtarët qëndronin nëpër transhe. Nën armë ishin thirrur dhe rezervistët.

Në një prej raporteve sekrete që iu shpërnda komandantëve të njësive më të rëndësishme të ushtrisë shqiptare thuhej se armata jugosllave kishte dislokuar në Kosovë njësi të fuqishme tankesh, transportues të blinduar dhe artileri të kalibrit të rëndë. Pas planifikimit të Shtatmadhorisë në Tiranë nisi lëvizja e njësive të tjera të ushtrisë në drejtim të kufirit. Urdhri aktivizoi repartet në vartësi të drejtpërdrejtë të Komandës së Përgjithshme, për t’i shkuar në ndihmë Divizionit të Kukësit. Në një kohë të shkurtër lëvizën drejt Veriut për të mbështetur kufirin njësitë e specializuara: Brigada “Komando”, Brigada e Mekanizuar, batalione të forcave speciale, Regjimenti i Policisë Ushtarake, reparte të Brigadës Xheniere, Brigadës së Ndërlidhjes, Brigada e Transportit Ushtarak dhe elementë të tjerë logjistik.

Qysh në fillim kolonel Ernest Arbana ndihej në ethe. Lufta kishte nisur por ai ende qëndronte në pritje. Atë mëngjes kur e thirrën në Shtabin e Përgjithshëm për t’i ngarkuar detyrën, e kishte përfshirë një emocion i papërshkrueshëm. Artileria e ushtrisë jugosllave kishte bombarduar në thellësi të tokave të Tropojës dhe Hasit, ndaj dhe ai do të nisej drejt kufirit në krye të brigadës së tankeve.

“Një batalion i ushtrisë serbe të mbështetur nga mjete të blinduara, kanë pushtuar postën kufitare të Kamenicës dhe atë të Padeshit në Tropojë. Trupat janë futur rreth në thellësi të territorit shqiptar. Brigada e tankeve duhet t’i shkojë menjëherë në ndihmë. Pas teje do të nisen edhe njësitë e tjera”, e kishte sqaruar Shefi Shtabit që mbante spaletat e Gjeneral-Leitnantit mbi supe. Vështrimi i kolonelit kapi helmetën metalike që Shefi i Shtabit kishte vendosur në tavolinën e tij të punës, pranë telefonit. Me sa dukej gjenerali do të shkonte të inspektonte trupat në terren. Zhurma e helikës së një helikopteri u ndie në ajër. Kolonel Ernest Arbana qëndronte gati t’u në pritje të urdhrave të tjerë. “Të rivendoset situata në kufi”, kishte urdhëruar gjenerali në fund. “Si urdhëron” ishin të vetmet fjalë që kishte thënë në zyrën e madhe të shtabit, ku drejtuesit e njësive të tjera të ushtrisë ishin mbledhur rrethe një harte të madhe që ishte shtruar mbi tavolinën e mbledhjeve. Kolonel Ernest Arbana nuk kishte pritur asnjë çast më shumë. Kishte dhënë alarmin me telefon dhe kishte hipur në makinën ushtarake tip “Shavrolet” për të shkuar me një shpejtësi marramendëse drejt tuneleve ku ishin strehuar tanket. Autokolona e transportierëve “Volvo” ishte nisur në kohë rekord. Kolonel Arbana ndihej i motivuar. Streha e kapelës që qëndronte poshtë ballit ia bënte edhe më të egër vështrimin. “Nisemi për luftë, – thirri ai me një zë imponues para efektivit të brigadës që qëndronte gati-tu. – Të gjithë në front. Kush vritet është dëshmor i Atdheut. Dezertorët pushkatohen”. E kishte pritur një ditë të tillë që vite më parë kur ishte oficer i ri. Karriera e tij ishte e mbushur me stërvitje trupash, qitje në poligone, por situatë lufte nuk kishte pasur asnjëherë. Nuk kishte rëndësi në vritej në kufi. Kjo ishte gjëja e fundit që mendonte. Ndërkohë, në një bisedë të shkurtër me gruan e tij i kishte thënë që të mos e priste. Ai po shkonte të mbronte kufirin. Por, ndërsa ajo qante nën zë duke i kujtuar fëmijët ai ishte menduar vetëm për një sekondë dhe i kishte premtuar me një zë të plotë: Mos ki frikë për mua, kujdesu për fëmijët. Unë do të kthehem.

-Eh lufta… – psherëtiu koloneli.

Tashmë zyra e tij e madhe në Ministrinë e Mbrojtjes nuk kishte asgjë të përbashkët me çadrën e fushimit që kishin ngritur fare pranë kufirit.

Ngriti kokën në tavan dhe si vështroi për pak sekonda abazhurin e varur, e uli shikimin mbi tavolinë. Ndihej bosh, si një objekt në ajër. I dha hov me forcë këmbës së djathtë dhe poltroni bëri një rrotullim të plotë. Sërish u ndje si një trup pa pikë mbështetje. Sapo rrotullimi ndali vuri duart mbi syprinën e tavolinës dhe nisi të godasë me gishta si të luante muzikë mbi tastierë.

Ishte mësuar me fishkëllimën e predhave që çanin ajrin, me shpërthimin e minave kundër tank dhe qitjet e vazhdueshme të mitralozave që krijonin perdet e zjarrit kundër aviacionit. Megjithëse dukej si kohë e largët, imazhet i shfaqeshin në kujtesë çdo ditë, madje dhe kur i vinte gjumë e lëkundej në poltronin e rehatshëm pranë tavolinës ngjyrë vishnje të errët, nga ku ndiente vetëm gumëzhitjen e ëmbël të kondicionerit që pastronte ajrin. Nuk ishte e nevojshme të lodhej shumë sepse çdo punë të rëndomtë që kishte të bënte me printime shkresash, fotokopjime dhe gërmime në arkiva, në vend të një adjutanti, ia mbaronte sekretarja që hynte e dilte vazhdimisht duke i raportuar se urdhrat që kishte dhënë ishin zbatuar, ndërsa nga frigoriferi me derë xhami që e kishte vetëm dy metra larg, kishte pije freskuese dhe kafe të gatshme. Ky komoditet e dembelos një ushtarak, kishte menduar atëherë kur ishte futur për herë të parë në atë zyrë.

Koloneli ndjeu në hundë erën e djegur të fasuleve dhe stomaku iu mblodh. Mendoi se kishte ardhur koha për të ngrënë diçka. Në barin e ministrisë mund të porosiste një omëletë me proshutë. Por gjithsesi kjo meny nuk kishte për t’ia hequr nga hundët erën e fasuleve të djegura. Pa orën. Ishte ende shpejt.

U përqendrua sërish të lexonte raportin që kishte përgatitur grupi i ekspertëve ku flitej me shifra mbi arsenalin e armatimit që vazhdonte të deklasifikohej prej depove të ushtrisë.

Botuan në:
http://www.gsh.al/2019/05/26/demontimi/

"Lora" of Leonard Veizi - novel

Title: Lora 

Place of Publication: Tirana

Publication date: 2014

Publisher: Omsca-1

Genre: Novel

ISBN: 978-9928-132-57-4

© all rights reserved to the author:  leonardveizi@yahoo.it

Subject:  This novel handles a social topic. Although the novel plays in many places of the world, they show the Albanian way of life with its ups and downs, with its loves and disappointments, with its brutality and humanity. The novel can be interpreted in many plans and play on earth, in the air, in different cities, states and institutions. In center of the novel is Rron Grabova, who leaves Albania after the massacre of Lora Emerson, and moves to different places of Europe to investigate for the crime. Through this novel we get an image of prostitution, corruption, crime and the different relations between the individual and the society: between police and prosecution, Interpol and foreign informative service, as well as an image of the tragic fate of the two main characters.

Characters: In this novel there are at least 42 characters. The main characters are Rron Grabova and Lora Emerson, who are shown as complex, special and they have a dual personality. They commit some bad deeds, being obligated from the wild reality and from the need to survive to act so.

Add caption

Leonard Veizi was born on 29th of August 1968 in Tirana. He finished his studies as agrarian engineer. He worked as a journalist in the written and electronic media since 1991. Among his works are the short stories Grahma e shpirtit të mjegullt (Gasp of the Foggy Soul), Treni  i fundit i metrosë (The Last Train of the Metro), I dënuar me vdekjen (Sentenced to death) and the novels Surpriza e natës së fundit (Last Night’s Surprise), Rrëfimi (Confession), I çmenduri i pavionit 3 (The Mentally Disordered of Pavilion 3), Orgji në famullinë e at Ludovikut (Orgy in the Parish of Fr.Ludovic), Lora and Rrënimi (Demolition).

Extract

Above the white sheet of the big bed, a woman laid all naked, while her body and everything else around her were splashed with blood. Her wide open eyes, which seemed as out of orbit, showed off clearly all the terror that she had experienced during her last breathes of life. A huge commando –style dagger, with ditches in each side, a very sharp blade in one side and cogs on the other, and stained all over with blood, was still stabbing the mattress, precisely between her opened legs.

The whole room was soaking in a kind of purblind light, as if it was a film negative, and everything could be espied only thanks to the light of a lamp-shade which stood near the big bed. In that moment, that tiny space had become an infinite cosmic space, dark and cold, where fear ruled. Maybe somewhere out there, where no one understood what was hiding beyond visions and perceptions, a mystery that could be far more enigmatic from what it appeared at first sight, was being hidden.

In front of the bed where the breathless body laid in a puddle of blood, the hotel receptionist, a man with thick gray hair and a pair of thick myopic glasses, kept on staying there as if he was totally frozen. It seemed as if he had lost his mind and his whole being had been plunged somewhere very deep in that shapeless poorly lightened room. After a little while, he shook his head, as if he was trying to come out of that passive and utterly amorphous and passive state of mind, and beginning to believe that everything he had seen was real.

-My God – he murmured with a trembling voice. The redness of the blood, its thickness and the fact that it had congealed throughout that woman’s body, while still falling drop by drop on the floor, made him fill sick. He almost vomited and didn’t quite understand how he succeeded to resist to that interior welter he was feeling. His reasoning, that till that moment had been like deformed and frozen as if it had been stiffened inside a piece of ice, begun to come back to him with dizzying speed. His eyes now were fixed on the military digger that stood between the victim’s legs, giving the impression as if it had cut her sex in two pieces. – Oh my God! – he stuttered again, while still not quite understanding what he was doing in that room, alone and so near to a bloody corpse.

He took a step forward, driven by a sudden and uncontrolled impulse that made him think that he maybe had to check her pulse, because even as she had been so rudely massacred, she could still be alive. He had no need to hurry and call the police, because first he could call the hospital and tell them to send an ambulance and a doctor. But his own shadow that followed his steps and the dim light that pulsed on the membrane of her glassy eyes, made him tremble. He felt so terrified, that his curiosity fell apart, and his being refused to want to know any further details about that macabre sight. An instant later, he rashly walked out of that room, passed through the long hallway with an erratic scurry, stroke the lateral wall with his shoulder after losing his balance for a moment, walked down the stairs grasping the board guardrails and finally, gasping he bumped at the reception. He grabbed the phone and formed a three-digit number.

-This is the police, the control room, – someone told him on the phone. The man was about to talk, but his words seemed like to have been stuck in his throat and all he could do was to crepitate. – Hello! Do you hear me? The police…

He was desperately trying to outdo his gasping, as he was more and more breathless.

-Send immediately a patrol here! A person has been killed! – he finally managed to say with a trembling voice, sobbing, with a sense of alarm that was still hanging in the air.

-Stay calm please, – a voice from the receptor told him. –Give me the address.

The man watched his fingers trembling on the counter, his yellow hand skin and eventually lost his mind again, at the point that he didn’t remember the address anymore.

-It’s the “Apolon” hotel, near the Train Station, – he said, feeling like he was saving himself from the double nightmare he was living, – You know, on the right down the road.

But the voice on the phone interrupted his explanation that was getting longer as he was struggling to justify his little loss of memory.

-I know where it is. Please do not touch anything in the crime scene! In two minutes the patrol will be there.

The man left the receptor feeling more comfortable and raised his head looking at the ceiling, right where her room should be. The puddle of blood that had already swamped her bed and the floor soon would begin to leak drop by drop from the ceiling. He squinted at the hall. There was no other sign of life, besides him. This made that silent place even more frightening. Suddenly a red stain appeared on the white ceiling. He couldn’t believe his eyes. Two or three seconds later it had spread in an unbelievable way.

-Oh my God, – he screamed with a horrified face and his sense of vomit returned to him again. He rushed towards the toilet keeping his mouth shut with both of his hands. “It’s only a daydreaming, a hallucination, it’s not real, you fucking have to believe it man”, he thought as he was having a quick rinse with the cold water coming down from the tap.

Far away he heard the howl of a siren that was beginning to be felt constantly nearer. He went quickly to the hall and while the policemen were entering hurriedly through the glass sliding door, he didn’t feel his legs anymore and fell down on his knees.

-Encircle this place! You have to control everywhere. No one should walk out of this door. – he heard a resolute voice saying, and he lost it again.

  

The extract is translated from the Albanian by  Elvi Sidheri.

Leonard Veizi

Krijimtari

GRAHMA E SHPIRTIT TË MJEGULLT  

novela

Autor: Leonard Veizi

Redaktor: Artur Peçi

Botuar: Toena, 1997

ISBN: 1312323525552 

Faqe 141 

NGREHINA E PËRHUMBJES

tregime

Autor: Leonard Veizi

Redaktor Artur Peçi

Botuar: Toena, 1999

ISBN: 132208833453523

Faqe 104 

TRENI I FUNDIT I METROSË

tregime

Autor: Leonard Veizi

Redaktor: Loredan Bubani

OMSCA-1

Viti i botimit: 2006

Faqe: 152

ISBN:978-99927-52-74-6

I DËNUAR ME VDEKJEN

tregime

Autor: Leonard Veizi

Redaktor: Zimo Krutaj

Botuar: Logoreci, 2006

Të dhëna fizike

Faqe 142

ISBN: 99943-869-9-9

SUPRIZA E NATËS SË FUNDIT

roman

Autori: Leonard Veizi

Redaktor: Kliton Nesturi

Botuesi: BOTA SHQIPTARE

ISBN: 987-99956-11-23-1

Faqe: 186

RRËFIMI

roman 

Autori: Leonard Veizi

Redaktor: Klejda Plangarica

Botuesi: BOTA SHQIPTARE

ISBN: 987-99956-11-61-3

Faqe: 188

Në librin “Rrëfimi”, Leonard Veizi paraqitet në një shkallë më të lartë të rrëfimit duke depërtuar shumë thellë në psikologjinë dhe patologjinë e personazheve të tij, pavarësisht “ndikimeve” të rrymave të ndryshme psikologjike.

I ÇMENDURI I PAVIONIT 3

roman

Autor: Leonard Veizi

Redaktor: Loredan Bubani

Botuesi: OMSCA-1

ISBN: 978-9928-132-08-6

Faqe: 288

Viti i botimit: 2012

Autori me romanin "I çmenduri i pavionit 3", dëshmon për rritjen e tij artistike, duke na dhënë profilin e një romancieri me të ardhme. Origjinaliteti i rrëfimit dhe befasia e ngjarjeve që zhvillohen në roman, e bëjnë këtë libër të lexohet shpejt dhe me kënaqësi.

ORGJI NË FAMULLINË E AT LUDOVIKUT

roman

Autor: Leonard Veizi

Redaktor: Loredan Bubani

Botuesi: OMSCA-1

Faqe: 260

Viti i botimit: 2013

Një roman ku ndërthuret trilleri me psikologjinë, jeta moderne dhe provincialiteti, engjëjt dhe djajtë. “Orgji në famullinë e at Ludovikut” është një vepër komplete, krejtësisht e shtrirë në plan universal. 

LORA

roman

Autor: Leonard Veizi

Redaktor: Loredan Bubani

Botuesi: OMSCA-1

ISBN: 978-9928-132-57-4

Faqe: 340

Viti i botimit: 2015

Eshtë një roman me temë shoqërore ku spikatin ngjarje dhe karaktere të forta që të mbeten në kujtesë. Pavarësisht se ngjarjet e romanit zhvillohen në një hapësirë të gjerë, ku përfshihen disa shtete, ato reflektojnë jetën shqiptare në të gjitha përmasat e saj.

RRËNIMI

Autor: Leonard Veizi

Redaktor: 

Botuesi: Buzuku

ISBN: 978-9951-081-

Faqe: 320

Viti i botimit: 2018

Mund të konsiderohet dhe si një tornado letrare. Shkrimtari i njohur Leonard Veizi, 3 vjet pas suksesit të romanit “Lora” këtë herë vjen me një roman të ri prej 320 faqesh, të quajtur “Rrënimi”.

Ngrehina e një shteti që gërryhet çdo ditë nga korrupsioni, trafiqet e paligjshme dhe politikat e mbrapshta. Kjo është në themelin e këtij romani të cilën shtëpia botuese “Buzuku” sapo e ka hedhur në qarkullim.

Karaktere të gdhendura deri në imtësi, egoistë të shfrenuar, prapaskena dhe porosi për ekzekutime mafioze. Këto, dhe të tjera më shumë se kaq, na vijnë në faqet e romanit “Rrënimi”, në formën e një reviste, ku gjatë shfletimit mund të shohësh si në fotografi të stampuara, të gjithë tranzicionin e shëmtuar që shqiptarët përjetojnë prej vitesh.

DEPRESIONI BLU

Autor: Leonard Veizi

Redaktor: Orjona Tresa 

Botuesi: M&B

ISBN: 978-9928-307-62-0

Faqe: 512

Viti i botimit: 2020

Sarkazma për ‘katandisjen’ e nivelit të politikës në vend ose bëmat e baballarëve të kombit, vijnë para lexuesit me humor të hollë, qesëndisje elegante, e të ndërthurur këndshëm, për aq sa duhet, me një fjalor “banal”, që i jep lezetin një gatimi mbresëlënës, ku shija “djegëse” është qershiza mbi tortë.... Udhëtimi i Veizit në jetën e shqiptarit është pa as më të voglin dyshim tre dimensionalësh, duke fshikulluar demagogjinë qeverisëse, apo elitën drejtuese, thelbin e mendësive tona e deri në transformimet urbane e bjerrjen e vlerave të trashëgimisë sonë shpirtërore e kulturore. Autori në këtë zinxhir publicistikash nuk mbetet thjesht e vetëm në stadin e konstatimit, por mjeshtërisht parashtron vëzhguesin e vëmendshëm edhe në detaje që ndodhin para syve tanë, por që i anashkalojmë me apo pa ndërgjegje.