Rrëfimi i Thimi Nikës: Zogu dhe Enveri, si u dominuan portretet në pullat e postës

Historia e Shqipërisë nëpërmjet filatelisë. Përjetësimi i krerëve të shtetit në pullat e safat që udhëtonin nëpër botë

nga Leonard Veizi

Së fundi ka bërë të mundur të botojë një studim voluminoz e krejt të përveçëm, nën titullin “Historia e filatelisë shqiptare – 100 vjet pulla shqiptare 19130-2013. Në 5 maj 2013filatelia kombëtare shqiptare mbushi 100 vjet, nga dita e krijimit të saj. Thimi Nika, një studiues e koleksionist fort i pasionuar pas pullave të postës, dhe jo vetëm, rrëfen për “Shekullin” historikun e udhëtimit shekullor të tyre nga vendimi i parë i qeverisë së Vlorës deri në emetimet e fundit të saj.

Kur e nisët rrugën e koleksionimit të pullave?

“Parashuta” që më zbriti në fushën e bukur të filatelisë ishte im atë. Kur isha 10 vjeç, falë nxitjes së vazhdueshme të tij, por edhe pasionit e vullnetit tim, organizova në shkollën “7 Nëntori”, në lagje Mangalem të qytetit të Beratit, ku vijoja mësimet, një ekspozitë filatelike modeste, me pulla postare nga rreth 100 e ca shtete të botës. E kujtoj mirë atë ngjarje, pasi, si asnjëherë tjetër, mora shumë përgëzime nga mësuesit, shokët dhe bashkënxënësit e mi. Të habitur ata më pyesnin: “ku i ke gjetur gjithë këto pulla?” Dhe unë, jo pa mburrje, u përgjigjesha: “kam babanë filatelist. Ai më ka ndihmuar për t’i gjetur”.

“100 vjet shtet”, mund të thuhet se botimi juaj i fundit pasqyron historinë e Shqipërisë vetëm më anë të pullave?

Pullat janë nishane të shtetit, ashtu si flamuri kombëtar, stema, monedhat e kartëmonedhat. Në qoftë se bën një “rrugëtim” të gjatë nga emisioni i parë, më 5 maj 1913 dhe deri te më i fundit aktualisht, emocionet që përfton janë thuajse të njëjta me ato kur lexon tekstin e Historisë së Shqipërisë. Pulla janë pasqyrim adekuat i historisë. Ndryshimi qëndron në faktin se historia nëpërmjet pullave përvijohet përmes imazheve, kurse nëpërmjet tekstit përmes fjalës së dokumentuar.

Kur daton pulla e parë kombëtare shqiptare?

Pulla e parë kombëtare shqiptare daton më 5 maj 2013. 58 Qeveria e Vlorës ndoqi një rrugë praktike e të përshtatshme, të përligjur për kohën, për prodhimin e pullës së parë kombëtare me shpenzime fare të vogla. Me anë të një vule dore metalike, të porositur dhe të ardhur nga Korfuzi, nëpunësit e postës konkretizuan idenë e ministrit Lef Nosi, vulosën një sasi zarfesh të ngjyrave të ndryshme, që varionin “nga e bardha në gri dhe nga gria në jeshile.” Pulla vulë kishte formë rrethore. Diametri i saj ishte 38 mm. Brenda vulës, midis dy rrathëve koncentrikë, u vu mbishkrimi: “MINISTERIA E POST. TELEG. E TELEFONEVET”. Në mes gjendej shqiponja dykrenare e vendosur në një shqytë. Në pullën vulë, si shkrimi dhe shqiponja ishin me ngjyrë të zezë. Secili zarf kushtonte 1 piastër ose 1 grosh (monedhë osmane), ndonëse në të nuk shkruhej gjë. U prodhuan dhe u vunë në qarkullim “pliko me vulën e Ministerit” 2.232 copë.

Sa i përfaqësuar ka qenë në filateli portreti i Ismail Qemalit, si kryeministri i parë i shtetit shqiptar?

Mund të them se gjatë gjithë periudhës nga 1913 deri në 28 nëntor 1962 nuk u emetua asnjë pullë me portretin e I. Qemalit. Viti 1962, viti i 50-vjetorit te shpalljes, u përkujtua me një emision me tri pulla, në dy versione: të dhëmbëzuara dhe të padhëmbëzuara. Pas këtij viti, në përvjetorë të tjerë të Pavarësisë, është vënë shpesh portreti i Ismail Qemalit, herë drejtpërdrejt si foto ose pikturë, herë si vepër arti në gjini të tjera, kryesisht në skulpturë.

Periudha 6-mujore e princ Vidit, si u pasqyrua në filateli?

Princ Vidi u prit në Durrës më 7 mars 1914 edhe me një eveniment filatelik. Mbi pullat e emisionit të gjashtë të Qeverisë së Ismail Qemalit u mbishtyp në dy radhë teksti “7 Mars, 1467 RROFTË MBRETI 1914”, duke përftuar kësisoj një emision të ri pullash. Duket qartë një përpjekje për të bërë një paralelizëm dhe për të lidhur dy epoka: atë të Skënderbeut në shek. XV me atë të mbretërimit të Princ Vidit. Nuk munguan edhe përpjekjet për të nxjerrë një seri pullash me portretin e Princ Vidit. Në historinë e filatelisë shqiptare ka dhe një fakt tjetër shumë interesant, ndoshta unikal, lidhur me mbërritjen e princ Vidit në Shqipëri: prodhimi i 50 zarfeve me seri të plota të emisionit me portretin e Skënderbeut të 1 dhjetorit 1913, të anuluara “me vulë ari”, një term që ka hyrë në fjalorin e filatelistëve shqiptarë. Krahas zarfeve, u prodhuan edhe një numër i kufizuar kartëpostaresh. Këto zarfe dhe kartëpostare mbajnë datën 7 mars 1914. U prodhuan në Shkodër, në kohën kur drejtor i Postës në këtë qytet ishte Sadik Tirana, për të evokuar ditën e mbërritjes së princ Vidit. Për të vijuar shërbimin postar, ishte menduar me kohë për një emision tjetër, për të zëvendësuar atë të 7 marsit 1914. Qysh në muajin shkurt, vetëm pak ditë pasi u vendos që në Shqipëri do të vinte princ Vidi, u hodh ideja e emetimit të një serie pullash me portretin e tij. Ky emision u porosit për t’u prodhuar në Vjenë, ku me sa duket u shtyp falas nga qeveria austriake. Autorë të bocetit të pullave ishin modeluesi Gurshner dhe gdhendësi i mirënjohur Shirnbok (autor i shumë emisioneve të pullave austriake). Tipar dallues i emisionit është edhe përcaktimi i vlerave të pullave në njësi monetare shqiptare: në qindarka dhe në franka. Ky emision, sigurisht i prodhuar teknikisht me nivelin më të mire se të gjitha pullat e mëparshme shqiptare, mbeti pa u vënë në qarkullim. Arsyeja ishte e thjeshtë: pullat (nga vlera 1 qintar dhe deri te 1 frank) mbërritën në Durrës shumë vonë, vetëm pak kohë para se princ Vidi të largohej përfundimisht nga Shqipëria. Në këto rrethana ishte pa kuptim vënia në përdorim e tyre.

Po periudha e mbretërimit të Ahmet Zogut?

Kjo periudhë karakterizohet në filateli nga një tematikë tejet e kufizuar. Ajo dominohet nga emisione dhe pulla të shumta me portretin e Ahmet Zogut. Duke filluar nga viti 1925, kur u prodhuan pullat e para me portretin e Zogut dhe deri në vitin 1939, kur Shqipëria u pushtua nga Italia fashiste, ka shumë seri pullash që i kushtohen Zogut, të emetuara sidomos me mbishtypje të ndryshme për raste e ngjarje të caktuara që lidheshin me të, që nga triumfi i Legalitetit e deri te shpallja e Mbretërisë dhe Zogut Mbret, nga përvjetori i ditëlindjes së tij e deri te martesa me hungarezen Geraldinë Aponyi etj.

Çfarë të reje solli instalimi në Shqipëri i regjimit komunist?

Siç dihet populli shqiptar, në vitet e Luftës së Dytë Botërore, u rreshtua në anën e koalicionit të madh antifashist, që rezultoi fitues i kësaj lufte. Pas Çlirimit, si rrjedhojë e zbatimit me fanatizëm të ideologjisë komuniste, për gati 45 vjet, në Shqipëri u vendos dhe veproi shteti i diktaturës së proletariatit. Do të duhej të mbyllej viti 1990 që gjerat të ndryshonin, të vendosej sistemi pluralist dhe t’i çelej rruga demokracisë dhe lirisë së vërtetë. Historia e Shqipërisë e viteve 1945-1990 ose, si njihet ndryshe, “e periudhës së ndërtimit socialist”, përshkohet nga një proces thelbësisht kontradiktor në të gjitha fushat e jetës. Sigurisht ajo karakterizohet edhe nga një varg ngjarjesh të rëndësishme politike, ekonomike e shoqërore si: miratimi i kushtetutës dhe shpallja e Republikës Popullore, në vitin 1946, flirtet dhe divorcet e njëpasnjëshme me jugosllavët, sovjetikët e kinezët, denoncimi dhe dalja nga Traktati i Varshavës, miratimi në vitin 1976 i Kushtetutës së Republikës Popullore Socialiste të Shqipërisë, rindërtimi i vendit, industrializimi, zhvillimi i kulturës e artit, sportit etj. Të gjitha këto ngjarje, qofshin politike ose jopolitike, kanë gjetur pasqyrim të gjerë në filatelinë shqiptare të kësaj periudhe. Madje, në disa raste, ato kanë ndikuar drejtpërdrejt ose jodrejtpërdrejt edhe në deformimin e procesit të zhvillimit të filatelisë shqiptare, në injektimin e disa dukurive negative, të cilat aktualisht, me të drejtë, i gjykojmë nga një këndvështrim kritik. Për t’i pasqyruar sa më mirë ato, kërkohet që filatelinë, nga njëra anë, ta shohim të lidhur ngushtësisht me zhvillimin e gjithë shoqërisë për tërë këtë gjysmëshekulli dhe, nga ana tjetër, të njohim realisht gjendjen dhe ecurinë e vetë filatelisë shqiptare, vendin dhe rolin e saj në jetën e përgjithshme kulturore të shoqërisë gjatë kësaj periudhe.

Sa e përfaqësuar është figura e Enver Hoxhës në pullat shqiptare?

Në qoftë se para vitit 1945, siç e theksuam edhe më herët, në filatelinë shqiptare mbizotëronte figura e mbretit Zog, tashmë shfaqet gjithkund portreti i Enver Hoxhës, i cili, për më shumë se katër dhjetëvjeçarë e gjysmë, dominoi gjithçka në Shqipëri. Duke filluar nga viti 1947 dhe deri në vitin 1985 janë rreth 20 emisione të veçanta ose jo të veçanta ku pasqyrohet Enver Hoxha. Në vitin 1949, p.sh., u emetuar seria e parë e veçantë e pullave për Enver Hoxhën, me 8 vlera të formatit 18,5x23,5 mm, me të njëjtën pamje, portretin e tij me uniformë ushtarake. Dy vjet më vonë, në vitin 1951, emisioni kushtuar 7-vjetorit të Kongresit të Përmetit, kishte katër vlera të formatit 30x35 mm, me të njëjtën pamje, portretin e Enver Hoxhës po me uniformë ushtarake dhe në sfond një grup pjesëmarrësish në kongres; në vitin 1951, emisioni me rastin e 10-vjetorit të Partisë së Punës të Shqipërisë përbëhej nga katër vlera të formatit 22x30 mm, me figurën e Enver Hoxhës dhe në sfond shtëpinë ku u formua partia; në vitin 1968, me rastin e 60-vjetorit të lindjes, ka gjithashtu një emision të posaçëm me 4 vlera dhe një bllok, praktikë që është përsëritur edhe disa herë të tjera në vitet e mëvonshme, për t’u mbyllur

me emisionin e 11 prillit 1985, të përbërë nga një pullë e një bllok në përkujtim të ditës së vdekjes së tij. Pulla e fundit me portretin e Enver Hoxhës është një nga dy vlerat e serisë së emetuar me rastin e 80-vjetorit të lindjes së tij, më 16 tetor 1988.

A do të zhvishej nga politizimi filatelia pas rënies së “perdes së hekurt” edhe në Shqipëri?

Për vetë mënyrën si funksiononte sistemi shtetëror totalitar në periudhën e socializmit, emisionet e pullave vuanin përgjithësisht nga politizimi dhe ideologjizimi i tejskajshëm. Ndryshimi i sistemit, kalimi nga totalitarizmi i partisë-shtet në demokraci dhe pluripartitizëm, i çeli “dritën jeshile” mënjanimit të politizimit dhe ideologjizimit të pullave. Në këtë drejtim arritjet janë vërtetë të mëdha. Por a mund të thuhet se këto dukuri janë shmangur plotësisht? Jo. Në emisione të veçanta vihen re recidiva të tyre.

Portreti i Viktor Emanuelit III në pullat shqiptare

Por si kanë vepruar shtetet pushtuese me korrespondencën postare gjatë Luftës së Parë dhe asaj të Dytë Botërore? Thimi Nika shpjegon: “Pushtimi italian i dha fund monarkisë zogiste. Që nga ajo ditë, gjithçka në Shqipëri filloi të organizohej sipas ligjeve fashiste dhe masave politike, ekonomike dhe administrative të ideuara e të fabrikuara në Romë. Dokumentacioni i kohës ka fiksuar si datë të rifillimit të shërbimit postar, pas pushtimit fashist, 9 prillin 1939. Pas 7 prillit 1939 dhe deri më 8 shtator 1943, kur Italia fashiste kapitulloi pa kushte, u emetuan rreth 8 emisione (nga të cilët njëri me pulla italiane të mbishtypura) Në vendimin e Këshillit të Ministrave nr. 117, datë 25.05.1939, thuhet: “të përfundohet me shpejtësin ma të madhe sëpaku shtypja e pullave postare ordinere prej 15 e 20 qind dhe ajo ajrore prej 20 qind.” 386 Pulla ajrore 20 qind me portretin e Viktor Emanuelit III, në të djathtë dhe imazhin e avionit, në të majtë, është e para ku u dukën simbolet fashiste, shenjat e liktorit. Më 8 shtator 1943, Italia pranoi humbjen dhe nënshkroi kapitullimin pa kushte. Akti i kapitullimit bëri që, menjëherë pas tij, të ndërpriste veprimtarinë e saj edhe posta ushtarake italiane. Periudha e okupacionit gjerman (shtator 1943-nëntor 1944), veç të tjerave, karakterizohet dhe nga një censurë postare më e rreptë. Më 17 shtator 1943, p.sh., drejtori i përgjithshëm i PTT-së, Ndoc Naraçi, i drejtohej me një shkresë “tepër urgjente” Ministrisë së Punëve Botore, për ta vënë në dijeni se “ka pushue veprimtaria e censurimit të korrespondencës postare e telegrafike, që deri ditët e fundit kryhej nga ana e organeve ushtarake italiane”.

Emision pullash për Stalinin dhe Mao Ce Dunin

Reciprocitet edhe në emisionet e pullave. Në këtë mënyrë drejtuesit e vendeve të ish- kampit socialist janë fiksuar në pullat shqiptare, ashtu si dhe e kundërta. Duke iu referuar këtyre fakteve Thimi Nika shpjegon: “Duke shpallur si kredo të të gjithë jetës në Shqipëri ideologjinë marksiste-leniniste, edhe në filateli zunë jo pak vend ideatorët e saj, Marksi, Engelsi, Lenini e Stalini. Në nenin 2 të vendimit nr. 81 të Këshillit të Ministrave, datë 19 mars 1977, thuhej se “në emisionet e pullave postare mund të trajtohen edhe tema kushtuar ngjarjeve të rëndësishme politike e shoqërore ndërkombëtare në favor të marksizëm-leninizmit dhe të diktaturës së proletariatit, si edhe vendeve miq të Shqipërisë”. Në zbatim të kësaj dispozite janë prodhuar mjaft emisione dhe pulla të shumta me portretet e tyre. Kështu, p.sh., janë 11 emisione ku pasqyrohet portreti i Marksit, 5 emisione ku del figura e Engelsit, 10 emisione me Leninin dhe 4 me Stalinin. Pra, këto figura, siç ishin të pranishme vizualisht kudo në mjediset shqiptare, u hyjnizuan edhe në filatelinë e periudhës 1945-1990. Disa emisione (5 gjithsej) i kushtohen edhe Kinës komuniste dhe udhëheqësit të saj, Mao Ce Dunit. Janë 7 pulla të koleksionit filatelik shqiptar me portretin e Mao Ce Dunit”.

Berisha në e edicionin e pullave Evropiane

Në periodizimin që i bëhet filatelisë shqiptare një vend të rëndësishëm zë edhe periudha pas vitit 1990. Në këtë kohë, siç dihet, në Shqipëri u krye kalimi nga shteti i diktaturës së proletariatit në demokracinë pluraliste. Në qoftë se Shqipëria, në vitet 1945-1990, në funksion të marrëdhënieve miqësore me shtete të tilla si Jugosllavia, Bashkimi Sovjetik, Kina apo vende të tjera të të ashtuquajturit “kamp socialist”, emetonte emisione të posaçme për to, siç emetonin në mënyrë të ndërsjellët edhe ato për Shqipërinë, siç e theksuam në kreun “Karakteristika të filatelisë shqiptare të pasçlirimit 1945-1990”, aktualisht tematika shqiptare gjendet e pasqyruar edhe në filatelinë e organizmave të tilla ndërkombëtare ku ajo është e anëtarësuar, si, p.sh., Këshilli i Europës. Zarfi i 1-rë mban datën 06.05.1992. I kushtohet vizitës zyrtare të presidentit të Shqipërisë në atë periudhë, Sali Berisha në sesionin e 44-t të Asamblesë Parlamentare të Këshillit të Evropës, që filloi më 4 maj 1992. Në një të tretën e zarfit është vendosur fotografia e presidentit, duke folur, më 6 maj 1992, në podiumin e këtij sesioni, kurse në pjesën tjetër është një pullë franceze me tematikë Këshillin e Evropës, anuluar me vulë të Strasburgut. Zarfi im mban numrin 33 dhe është pjesë e një tirazhi prej 300 kopjesh.

Publikuar më 14. 11. 2013

http://shekulli.com.al/34678/

Kapiten Përparim Zaimi: Zbulimi im, UFO-t u strehuan në Tomorr

Përparim Zaimi: UFO-t, artefaktet e reja për praninë e tyre në Tokë

Studiues i shkencave nautike: “Nga përvoja kam vërejtur se shfaqja e mesazheve të tjera është bërë në momente dhe kohë të caktuar, pikërisht pak kohë para zbulimit. Kjo tregon se ky civilizim teknologjik jashtëtokësor, shumë i avancuar, i ndjek njerëzit e shënuar apo të besuarit e tij.”

Nga Leonard Veizi

Ekzistojnë apo jo jashtëtokësorët? Edhe komunitetet e shkencëtarëve janë të ndara në këtë pikë pa dhënë një përgjigje shteruese.

Disa vite më parë, si kishte bërë rreth 15 vjet studime dhe kishte botuar dy libra, gjatë një interviste Përparim Zaimi, një ish-kapiten i lundrimeve detare, u shpreh qartë e pa ekuivoke jo vetëm për ekzistencën e jashtëtokësorëve, por dhe për kontaktet e tyre me Tokën, që sot i përket shtetit shqiptar. “Unë nuk kam dyshime, por kam krijuar bindjen se Shqipëria është vizituar nga civilizime të tjera teknologjike, shumë më të avancuara nga civilizimi ynë. Madje, në fund të studimit që kam realizuar, kam arritur në konkluzionin që civilizimi ynë është mbjellja e atij civilizimi që na ka ardhur nga një planet tjetër. Pra, ne jemi krijesa të atij Krijuesi”.

Pikë së dyti, Përparim Zaimi mbron idenë se jashtëtokësorët janë ulur në malin e Tomorit.

“Kam gjetur modele anijesh hapësinore të gdhendura në gur. Por dua të them se nuk kemi të bëjmë me një gur të zakonshëm. Më është krijuar ideja e aliazheve që janë mjaft të mbrojtura. Këto objekte janë gjendur në vende që vështirë se mund të gjendeshin edhe po të mobilizoheshin disa ekspedita botërore”, shprehet ai.

Tanimë, kur ka më shumë se 20 vjet që merret me të njëjtën çështje, Përparim Zaimi e ka thelluar dijeninë e tij rreth kësaj fushe. “Duket si diçka e pakuptimtë, por unë si autor kam një fakt që më jep të drejtën të mendoj në këtë mënyrë. Në një artefakt ku paraqitet kupa qiellore dhe që unë i kam dhënë një interpretim matematik, kam zbuluar një version të ri të serisë Fibonacci, në mënyrë simbolike, që është gjuha me të cilën komunikon Krijuesi, ku jepen dy të dhëna interesante. Në kupën qiellore jepen dy rrathë koncentrikë, me 7 dhe 11 njolla plastike. Në qoftë se flasim për universin e dukshëm, rezulton që është tri dimensional, pra ka fillim dhe mbarim. Por përtej këtij universi, kemi universe të tjera, në këtë kuptim është i pafund”, shprehet Përparim Zaimi, pas një kontakti për “Fjalën”. Përparim Zaimi, ky studiues i shkencave nautike, i lashtësisë dhe ufologjisë, tanimë ka në duar një studim të ri gati për botim, të cilin e titullon: “Qielli i shtatë ose froni i Zeusit”.

Ku mendoni se është vendndodhja e mundshme e jashtëtokësorëve?

Në vazhdim të studimit të mëparshëm origjina e UFO-ve dhe Universi, intuita shkencore më ngacmoi dhe kujtova se në rastin e dytë të rrethprerjes, ata kanë lënë edhe një simbol, ose mesazh simbolik. Që të bëhet i dukshëm, simboli ka nevojë të trajtohet me rreze për një kohë rreth 10-15 ditë. Më në fund simboli u shfaq, dhe mendova se duhet të jetë lënë morfologjia gjeografike ose imazhi i galaktikës ku ky ctj (civilizim teknologjik jashtëtokësor ) ka origjinën e tij. Veprimi i parë që bëra ishte krijimi i një imazhi të gjurmës që kanë lënë, e cila, sipas hamendësimeve të mia, duhet të jetë një hartë, ose simbol i pamjes së galaktikës. Nisur nga ky element, u futa në internet dhe fillova të kërkoj galaktikat e largëta (distant galaxies), duke u nisur edhe nga fakti që të rrëmbyerit nga alienët kanë deklaruar se ata (alienët) u kanë thënë të rrëmbyerve se origjina e tyre është një galaktikë e largët. Pra, kjo do të thotë që nuk është as galaktika spirale e Udhës së Qumështit (Milky Way), ku ne bëjmë pjesë dhe në të cilën sistemi ynë diellor është i vendosur rreth 28000 ly (vite dritë) nga qendra e saj, as galaktika spirale e Andromedës, që ndodhet rreth 2,5 milionë vite dritë larg nga Toka jonë. Më në fund arrita të diktoj një pamje shumë të ngjashme me gjurmën që është lënë nga ana e tyre. Kjo galaktikë e ngjashme është pjesë e konstelacionit yjor Eridanus dhe është emërtuar nga astronomët galaktika NGC 1427 A. Bën pjesë në galaktikat me formë jo të rregullt (irregular galaxies). Sipas llogaritjeve paraprake të astronomëve, kjo galaktikë ndodhet 52 mly (mega vite dritë) nga planeti ynë. Bashkë me trajtën e galaktikës, me kalimin e kohës në atë mesazh simbolik janë shfaqur edhe njolla (yje) që krijojnë një piktogramë që ka shumë ngjashmëri me konstelacionin yjor Eridanus. Ky konstelacion ka formën e një lumi ose, më saktë, të një rrjedhe. Nga përvoja kam vërejtur se shfaqja e mesazheve të tjera është bërë në momente dhe kohë të caktuar, pikërisht pak kohë para zbulimit. Kjo tregon se ky civilizim teknologjik jashtëtokësor, shumë i avancuar, i ndjek njerëzit e shënuar apo të besuarit e tij. Krahu ku është mbështetur kjo galaktikë është pranë konstelacionit yjor Orion dhe konstelacionit yjor Taurus. Megjithëse kjo galaktikë bën pjesë në hemisferën jugore të sferës qiellore, duke qenë pranë konstelacionit yjor Orion, i cili bën pjesë në hemisferën veriore të sferës qiellore, fluturimi në drejtim të sistemit tonë yjor dhe planetit Tokë, logjikisht duhet të ndjekë trajektoren që është paraqitur në artefaktin për të cilin kam folur më parë.

Mbi ç’ të dhëna e mbështetni studimin tuaj të fundit?

Nga të dhënat e publikuara nga NASA dhe ESA, galaktika NGC 1427 A, ka këto karakteristika kryesore: NGC 1427A bën pjesë në grupin e galaktikave “jo të rregullta “ për sa i përket formës, në konstelacionin yjor Eridanus. Largësia është vlerësuar duke përdorur funksionin e luminozitetit të një “ globular cluster”(grumbullimi yjor sferik) dhe rezulton të jetë 31,01 +/_ 0,21 e cila është rreth 52 mly (mega light years). Pra 52 milionë vite dritë. Është anëtari i një galaktike jo të rregullt më i ndritshmi i “Grumbullimit yjor Fornax” dhe është pjesa më e dukshme e galaktikës qendrore të grumbullimit yjor NGC 1399. Ndërmjet të tjerash për galaktikën NGC1427A, thuhet se nuk do të mbijetojë shumë gjatë si një galaktikë e paidentifikueshme, e cila kalon nëpërmjet grumbullimit yjor Fornax, me një shpejtësi afërsisht 600 km/sek ose 400 mil/sec. Grumbullime yjore të galaktikës, të ngjashme me grumbullimin yjor Fornax, përmbajnë qindra, bile dhe mijra galaktika individuale... NGC 1427 A shtrihet mbi 20 mijë vite drite gjatësi dhe është e ngjashme me Renë e Madhe Magelanike. Për të marrë imazhet e NGC 1427 A u përdor teleskopi i hapësirës Hubble me kamera shumë të avancuara, në janar 2003. Këto imazhe pastaj u kombinuan nga ekipi i trashëgimisë Hubble, për të krijuar imazhin me ngjyra. Më 4 mars 2005 u kompletua imazhi i kësaj galaktike. Vlen për t’u përmendur se për të zbuluar gjurmë të ekzistencës së një ctj-je dhe vendosjes së kontakteve me këtë civilizim teknologjik u ngrit dhe funksionoi një projekt mjaft ambicioz i NASA-s, i quajtur Phoenix project, SETI INSTITUTE. Me këtë projekt u angazhuan shkencëtarë nga më të njohurit në fushën e astronomisë, astrofizikës, matematikës, të tillë si Carl Sagan, Seth Shostak, Frank Drake etj. Drake zhvilloi edhe një teori për të gjetur probabilitetin e jetës inteligjente në galaktikën e Udhës së Qumështit, dhe e paraqiti atë në formë matematikore, si ekuacion, në vitin 1961. Megjithëse formulimi i tij u konsiderua i vështirë për t’u vlerësuar, u pranua si një instrument për t’u marrë në konsideratë për çështjen e jetës inteligjente. 55 vite mbasi Frank Drake shkroi ekuacionin e tij të parë, ka marrë statusin e formulës më të famshme në shkencë (mbas asaj të A. Einstein -it. E= mc²). Është gjithashtu një udhëzues për programet e Institutit SETI. Thuhet se Drake nuk gjeti alien, por ai gjeti një mënyrë për zbulimin e tyre. Mund të them me siguri që deri tani nuk ka funksionuar edhe si mënyrë për zbulimin e tyre. Ai e ka aplikuar këtë ekuacion për Milky Way galaxy, por sikurse do të shikojmë më poshtë kjo galaktikë ende nuk ka një jetë inteligjente, sikurse galaktika NGC 1427 A.

Sa është probabiliteti i jetës në miliona planetë të galaktikave?

Me kufijtë e teknologjisë ekzistuese është tepër e vështirë të kërkosh jetën inteligjente në distanca të largëta. Përveç ndriçimit të faktorëve të përfshirë në një kërkim të tillë, ekuacioni Drake-ut është thjesht një mjet efektiv për të stimuluar kureshtjen intelektuale për universin rreth nesh. Kështu konsiderohet deri tani. Sipas këtyre shkencëtarëve të fushave të ndryshme, të cilët kryesisht i referohen astronomit Carl Sagan, ndodhen biliona galaktika dhe yje në univers dhe mundësia e ekzistencës është gjithmonë potenciale, pra ne nuk duhet të jemi të vetëm në univers. Në një njoftim të fundit të institucioneve shkencore (2019) thuhet se në universin e vrojtueshëm ndodhen 2 trilion galaktika. Ata, me gjithë përpjekjet e tyre nuk arritën të vërtetonin, qoftë edhe ekzistencën e këtij civilizimi teknologjik, por mbetën në kuadrin e hipotezave. Projekti Phoenix zgjati nga viti 1995 deri në vitin 2004. Projekti Phoenix vrojtoi rreth 800 yje në një largësi rreth 240 vite dritë, duke mbuluar më shumë se një miliardë kanale frekuencash. Ky projekt u drejtua nga radioteleskopët më të mëdhenj që ekzistojnë.

Cili ishte rezultati i tij?

Nga të dhënat e publikuara rezulton që nga 11000 orë vrojtim, u vrojtuan yjet e sipërpërmendura dhe nuk u zbulua asnjë sinjal i jashtëtokësorëve. Kjo tentativë shkencore duhet përgëzuar, por kaq ishte mundësia me zhvillimin teknologjik që disponojmë aktualisht. Sikurse do të njihemi edhe në vijim me rezultatet e hulumtimeve të mia, ishte më se e natyrshme që ky do të ishte rezultati i projektit SETI Phoenix . Mjetet e përdorura nga ana e tyre, megjithëse konsiderohen nga më modernet e kohës sonë, janë me teknologji shumë të prapambetur, krahasuar me atë që kërkohet për të arritur objektivat. Është njëlloj si të duash të godasësh një objekt që ndodhet në bregun lindor të SHBA-së me armë automatike tip kallashnikov, aftësia goditëse e të cilit është 800 m, kur qitësi ndodhet në bregun perëndimor spanjoll, mijëra km larg objektivit.

Ndërkohë ata që e kundërshtojnë një formë tjetër jete janë të shumtë?

Shkenca dhe shkencëtarët janë akoma skeptikë, nëse ekzistojnë civilizime të tjera teknologjike apo jo. Në parim pranohet që nuk jemi të vetëm në univers. Për mua si studiues kjo çështje është e qartë, e mbyllur, pra ekziston një civilizim tjetër teknologjik shumë i avancuar. Unë e kam argumentuar dhe quajtur këtë civilizim teknologjik edhe si krijuesin e civilizimit tonë teknologjik tokësor, pra si mbjellës të species njerëzore në planetin Tokë. Për origjinën e këtij civilizimi teknologjik jashtëtokësor dhe formën e universit si një model i mbyllur kam folur e shkruar në një punim shkencor të veçantë, të cilin e kam botuar disa muaj më parë në një gazetë shqiptare. Me përafërsi kam përcaktuar edhe origjinën e këtij civilizimi shumë të avancuar. Problemi se në cilën galaktikë ndodhen si origjinë, dhe sa larg ndodhen prej nesh, është çështja që do të shtjelloj në vazhdim. Është një problem që në atë punim jam shprehur se kjo është detyrë e gjeneratave që do të vijnë pas nesh, por nuk ndodhi kështu. Në stadin aktual të zhvillimit të shoqërisë njerëzore, ajo çka do të shtjelloj tingëllon si fantazi, si utopi, ndoshta dikush mund ta quajë edhe nonsens. Ok. Këtu qëndron edhe rëndësia e këtij zbulimi që do ta quaja të përmasave të jashtëzakonshme. Po të nisësh një projekt të mirëfilltë dhe të angazhosh forcat shkencore më të mira të planetit, ndoshta do të duhen disa shekuj për t’i dhënë përgjigje kësaj pyetjeje.

NASA thotë se ka planetë të ngjashëm me Tokën, d.m.th. që mund të ketë jetë...?

Varet shumë nga shkalla e zhvillimit të shkencës dhe teknologjisë. Po të bëjmë një krahasim vulgar, të zakonshëm, as shprehja “të gjesh gjilpërën në kashtë” nuk i përshtatet si krahasim. Krahasimi më i goditur ndoshta do të ishte “sikur të kërkosh të gjesh një kokrrizë rëre në thellësitë e oqeaneve të planetit tonë”. Në kushtet e sotme të zhvillimit të shkencës dhe teknologjisë duket e pamundur. Edhe pse shfaqjet e një civilizimi teknologjik jashtëtokësor dhe dëshmitë vizuale janë me qindra e mijëra në të gjithë botën, prania e tyre është e vështirë të pranohet dhe besohet. Ditët e fundit ka disa prononcime të institucioneve shkencore, si dhe të Pentagonit, ku pranohet ekzistenca e tyre. Por unë kam paraqitur prova, evidencë fizike të pakundërshtueshme për këtë çështje në këndvështrimin tim, referuar edhe realitetit objektiv dhe ka shumë që e pranojnë këtë realitet, por ka edhe shumë skeptikë. Ekzistenca e Atlantidës dhe Perandorisë së Atlantëve që deri dje ishte një legjendë, rezultoi të ishte e vërtetë, pra një realitet fizik dhe historik.

======================================




Përparim Zaimi në një studim shkencor për UFO-t që kanë zbritur në territorin shqiptar. Tomorri, “vendi i Perëndive” ose mbartësi i realiteteve të përmasave të tjera të universit. Objektet e rralla të gjetura në ekspeditën shkencore. Tre gjurmët e njëjta në tyrben e Tomorrit, tyrben e Krastës, dhe tek Qafa e Nishanit. Harta ku shënohet kontinenti i Atlantidës

nga Leonard Veizi

UFO-t janë zbritur edhe në Shqipëri. Për këtë ai ka bindje të plotë dhe të patundur. E për t’i shkuar deri në fund këtij “trilli” ka filluar një kërkim shkencor që prej vitit 1999, ku ka sistemuar dëshmitë e para, për të arritur në kulmin e punës së tij në vitin 2005 me disa zbulime objektesh shumë të çuditshme. Që nga ky çast, Përparim Zaimi, dikur një kapiten i lundrimeve detare, ka krijuar bindjen e thellë se pelegrinazhi i njerëzve në malin e Tomorrit, bëhet pasi ky vend është eksploruar nga jashtëtokësorët. Duke qenë një njohës i mirë i astronomisë detare Përparim Zaimi sjell për të gjithë ata që kanë një kuriozitet të tillë mjaft fakte interesante. Legjenda të cilat në themel kanë realitetin, që i paraqiten lexuesit në formën e mesazheve të gurkyçit, e që jo kushdo mund t’i deshifrojë, ashtu sikundër ka arritur autori t’i shpjegojë duke u bazuar në fakte konkrete dhe studime të hollësishme. Zaimi shprehet se sistemi fetar në tërësi është ndërtuar mbi bazën e besimit, pra pranimi i asaj që është dëshmuar dhe shkruar në librat e shenjtë si të vërteta absolute dhe realisht ne mundemi të vërtetojmë disa prej tyre si pasqyrim fenomenesh që përputhen me ekzistencën e realitetit objektiv.  Për më tej, gjatë një interviste për gazetën “Shekulli” kapiten Zaimi rrëfen përvojën e tij të jashtëzakonshme në zbulimin e vendqëndrimit të jashtëtokësorëve në atë pjesë të tokës që quhet Shqipëri.

Ju keni dyshime se UFO-t kanë zbritur edhe në territorin shqiptar?

Unë nuk kam dyshime por kam krijuar bindjen se Shqipëria është vizituar nga civilizimet të tjera teknologjike, shumë më të avancuara nga civilizimi ynë. Madje në fund të studimit që kam realizuar, kam arritur në konkluzionin që civilizimi ynë është mbjellja e atij civilizimi që na ka ardhur nga një planet tjetër. Pra në jemi krijesa të atij Krijuesi.

Njeriu i parë në tokë ka qenë i klonuar?

Nuk di të them llojin e teknologjisë që kanë përdorur ata në këtë fushë të gjenetikës, por natyrisht që ka qenë një teknologji shumë-shumë e përparuar. Pra unë kam krijuar bindjen se ne jemi produkt i tyre.

Mbi çfarë bazash e mbështesni këtë?

Padyshim që ka shumë argumente që e mbështesin këtë lloj hipoteze. Unë si referencë kam marrë evidencat fizike, prova materiale që janë makete apo modele të anijeve hapësinore të cilat i përkasin një civilizimi tjetër. Këtë unë e mbështes edh enë faktin që i kam studiuar një pjesë të mirë të dëshmive që janë dhënë rreth UFO-ve të cilët kanë vizituar planetin tonë. Nga modelet që unë vetë zbulova dhe disponoj, arrij në konkluzionin që mbi 90% e tyre i takojnë të njëjtit civilizim teknologjik. Dhe kjo ka shumë rëndësi, pasi dhe modelet janë lënë po nga i njëjti civilizim që ka vizituar në kohë dhe viziton edhe sot e kësaj dite planetin tonë.

Çfarë konkretisht keni gjetur në zonën e Tomorrit ku ju keni bërë kërkimet tuaja?

Kam gjetur modele anijesh specialet të gdhendura në gur. Por dua të them se nuk kemi të bëjmë me një gur të zakonshëm. Më është krijuar ideja e aliazheve që janë mjaft të mbrojtura. Këto objekte janë gjendur në vende që vështirë se mund të gjendeshin edhe po të mobilizoheshin disa ekspedita botërore. Probabiliteti është shumë i madh e sipas përllogaritjeve të mija është një në një trilion. Mund të shpenzoheshin miliona dollarë e sërish këto të mos gjendeshin. Unë këtë zbulim, përveç dëshirës e pasionit tim për t’u marrë me këtë punë, ia dedikoj asaj që ne e quajmë rastësi. Por rastësia është indikacion i një krijese tjetër, e Krijuesit, pra i atij që ne e quajmë Zot. Në fakt Zoti për mua nuk është ai që mendojmë. Kurani dhe Bibla që unë i kam marrë si referenca janë dy libra të mëdhenj, por që përmbajnë të vërteta shkencore. Mbi to mund të bëhet dhe zbërthimi i vizitave të jashtëtokësorëve. Në një nga modelet që kam gjetur është harta e botës. Në këtë hartë jepen të dhëna dhe mbi ekzistencën e Atlantidës dhe perandorin së Atlantëve.

Nga do t’ia fillonit punës suaj kërkimore-shkencore?

Në vitin 2009 ndërmora një pelegrinazh në malin e Tomorrit. Ekziston një legjendë që Abas Aliu ka ardhur me kalë dhe është vendosur aty. Këtë legjende unë e studiova dhe e pashë jo si një ngjarje mistike. Kisha dëgjuar për gjurmën e Abas Aliut dhe këtë herë vendosa ta shikoja e ta fotografoja. Kur u ngjita për në teqenë ku kryheshin ritet, i kërkova një kushëririt, tim i cili më shoqëronte, që të më çonte tek gjurma. Mbasi mbaruam ritin në teqenë e Kulmakut, së bashku me bashkëshorten të cilën e kisha marrë me vete, zbritëm faqen e malit dhe u ndodhëm pranë tyrbes së ngritur në nderim të shenjës së Abas Aliut. Ishte hera e parë që e vizitoja atë vend. U futëm në tyrbe. Gjurmës i bëra disa fotografi nga pozicione të ndryshme. Ndërkohë që fotografoja realizova mendimin që ajo gjurmë mbarte një histori, një fenomen të veçantë. Vura re që nuk kishte të bënte fare me gjurmën e këmbës së Abas Aliut apo kalit të tij. I emocionuar dola nga tyrbja. Pasi u ktheva në shtëpi i hodha fotot në kompjuter dhe fillova t’i studioj e të bëj deshifrimin e tyre.

Gjurma e Tomorrit është e vetmja e këtij lloji në Shqipëri?

Në fakt jo. Një ditë bashkë me djalin tim dhe një ish pedagogun tim Daut Hoxhën shkuam në Krujë dhe vizituam një vend të shenjtë, tyrben e Krastës. Dauti më kishte vënë në dijeni se në Krujë ndodhej një gjurmë tjetër me të njëjtin shenjtor e legjendë. Djali im më ndihmoi të bëja fotografi me cilësi. Me të mbërritur në shtëpi bëra krahasimet në kompjuter me gjurmën e Tomorrit. Konstatova se ishin të ngjashme. Ndërkohë një gjurmë e tretë ndodhet në Dosovec të Beratit tek Qafa e Nishanit, të cilën arrita ta realizoj më 11 qershor 2011 me ndihmën e avokatit Ilir Malindi. Trekëndëshi që formojnë tre gjurmët më tërhoqi vëmendjen dhe supozova se në qoftë se në konstelacionin Pegasus do të gjej një figurë gjeometrike të ngjashme me këtë trekëndësh, atëherë trekëndëshi Tomorr-Krujë-Qafa e Nishanit është gjurmë, projeksion i trekëndëshit sferik që formohet në konstelacionin Pegasus dhe autorët e vërtetë të këtyre gjurmëve janë jashtëtokësorët, pra gjurmët orientuese të një civilizimi tjetër teknologjik.

Ju keni vepruar vetë apo keni pasur dhe asistencë nga specialistë të huaj të ufologjisë?

Për gjithçka unë jam konsultuar me informacionin e hapura të NASA-s, të cilat këto vitet e fundit kanë qënë shumë të zgjeruara. Ndërsa gjatë një qëndrimi në SHBA në qershorin e vitin 2010, kontaktova me një profesor të universitetit Shtetëror të Xhorxhias, historian, filozof, ateist e producent dokumentarësh. Dr. Anthony Clarke Veines, i cili pasi lexoi punimin tim në anglisht mbeti shumë i kënaqur dhe më propozoi që nëse kërkoja që këtë punim ta ktheja në dokumentar ai do ta realizonte me kënaqësi.

Shteti shqiptar ka dosje të veçanta për ufologjinë?

As që bëhet fjalë. Janë shtete të fuqishme si SHBA, Britania e Rusia që kanë departamente të veçanta që merren me ufologjinë. Shqipëria nuk ka asnjë dosje lidhur me këtë çështje.

Mali i gdhendur mbi një anije hapësinore

Objektet e rralla të gjetura në rajonin e Tomorrit, tanimë janë në duart e tij. Duke iu referuar zbërthimit të tyre Përparim Zaimi shpjegon: “Po të shikojmë foton konstatojmë se ajo përfaqëson një model të një anije fluturuese hapësinore me të cilën jashtëtokësorët kanë mbërritur në planetin tonë dhe konkretisht janë ulur në malin e Tomorit në Skrapar. Modeli i zbuluar në vitin 2005, botohet për herë të parë. Në pjesën e sipërme të këtij modeli të anijes hapësinore është skalitur në mënyrë mjeshtërore një pamje, që është ajo e malit të Tomorit. Me ndihmën e instrumenteve zmadhuese vërehen mjaft qartë konturet dhe bimësia e këtij masivi malor që siç thonë dhe legjendat e vjetra ka parë shumë ngjarje që kanë ndodhur. Dallohen qartë jo vetëm pjesa e pyllëzuar, por dhe ajo pjesë e zhveshur nga pyjet, ashtu siç mund të shikojmë dhe sot po ta vështrojmë nga maja e malit në Çukën e Abas Aliut. Pra pozicioni i paraqitjes së Tomorrit është një pamje nga sipër e tij. Në qoftë se i referohemi përcaktimit të ufologëve, forma e diskut është i një tabakaje ose “saucer shape”. Modele të ngjashme për nga forma janë shikuar e raportuar nga observues të ndryshëm”

Tomorri, vendi mistik i perëndive

Përparim Zaimi thotë se punimi i tij nuk bazohet në ndonjë sistem besimi, por të lë të kuptosh se fenomenet janë argumentuar mbi bazën e një realiteti të studiuar mirë dhe me kompetencë të plotë profesionale dhe shkencore: “Unë di saktësisht nga dëshmi të sigurta dhe disa burimesh se pranë malit të Tomorrit, në fshatin shumë pranë tij, janë vërejtur fenomene dhe ndodhi reale të çuditshme dhe misterioze deri tani. Që mali i Tomorrit është mali ku qëndrojnë Perënditë, mendoj se nuk qëndron më në kufijtë e legjendave dhe hipotezave, por fatmirësisht po konfigurohet si një realitet objektiv. Mali i Tomorit dhe mjedisi përreth është i njohur për mbajtjen e vlerave ideale, jashtë tokësore, mistike, vendi i perëndive. Të gjitha këto etiketime dhe vlerësime të bëra në kohë të ndryshme nuk mund të jenë thjeshtë pjellë e fantazisë popullore, e legjendave e besëtytnive dhe e riteve dhe traditave që rrjedhin nga mosnjohja e fenomeneve në të kaluarën historike, ato përmbajnë diçka të vërtetë që lidhet me konstatime dhe vrojtime në kohë të ndryshme të zhvillimit të shoqërisë dhe që njerëzit me nivelin e zhvillimit të shkencës dhe mendimit nuk kanë qenë në gjendje me interpretimet e tyre të shpalosin realitetin e mirëfilltë që fshihet pas tyre. Por ata i kanë ruajtur e transmetuar mjaft mirë brez pas brezi”.

Zbuluesi i UFO-ve “shqiptare”

Studimi i kryer prej tij, në fushën e ufologjisë, ka kapur një distancë kohore prej të paktën 15 vitesh, ndër të cilat janë ndërmarrë disa ekspedita. Gjithçka vetëm për atë që ka ndodhur në territorin shqiptar, këtu e qindra vite më parë. Përparim Zaimi ka kryer studimet e larta në degën e Navigacionit dhe është diplomuar në Vlorë si Navigator për Flotën Detare Tregtare. Ka ndjekur studimet për degën Inxhinieri mekanike. Përfundon studimet në Filozofi. Është njohës i disa gjuhëve të huaja si Anglisht, Italisht, Rusisht. Është autori i disa studimeve në fushën e peshkimit si ndërtimi i hartës së parë të relievit nënujor të detit Adriatik dhe Jon. Gjatë karrierës së tij profesionale ka kryer detyra të larta në administratën shtetërore për një kohë të gjatë si Kryetar Dege, dhe Drejtor i Drejtorisë së Peshkimit në Ministrinë e Industrisë së Lehtë dhe Ushqimore. Drejtori institucionesh administrative, projektues dhe këshilltar i ministrit.

Botuar në gazetën SHEKULLI dhe...:

http://shekulli.com.al/27691/

https://rominabraho.wordpress.com/2016/05/09/zbulimi-i-fundit-ufo-t-u-strehuan-ne-tomorr/
http://fjalajone.com/zbulimi-ufo-t-u-strehuan-ne-tomorr/

I ngarkuar si “gamor”

Nga Leonard Veizi

E ç’mu kujtua zbori. Madje ditët e ushtrisë në fakt. Shoh këto foto dhe s’e marr vesh pse më mungon kapela model kineze me yll në ballë. M’u ngjallën ditët e marshimeve.  Kundërgazin në një anë e në tjetrën bukë, ujë dhe fishekë për pushkën model 56 sovjetike. Në xhepin e djathtë mbaja lugën me bisht të shkurtër se mos ma vidhnin.

Mirëpo duken të largëta ditët e shërbimit të detyrueshëm në mbrojtje të atdheut. Iku koha e gavetës. Edhe ditët e zisë kur futeshe në dyqanin e mishit e gjeje kasapin brenda. Sot kohët kanë ndryshuar rëndshëm, futesh në supermarkatën trikatëshe për të blerë sallam dhe del nga ana tjetër hipur mbi një xhip që çmimin e shitjes e ka 45 mijë euro me doganë të paguar.

Por s’e di pse prapë më duket vetja si ushtar. Shkolla ka ca ditë që ka filluar dhe mua më duket sikur më kanë thirrur sërish në Garnizon, për të më caktuar detyrën luftarake. Komandant kompanie këtë herë kam çunin i cili “më urdhëron”:

- Plako ma mbaj pak çantën se është e rëndë!

- Si urdhëron!

Në supin e majtë ku mbaja kundërgazin hedh çantën e djalit, që kur e peshova më doli 12 kile e rëndë. Të keqen e kundërgazit, që bashkë me 20 fishekë dhe një konservë peshku që e mbaja fshehur vinte a s’vinte 2 kg. Po nuk mbaron me kaq. Komandant batalioni kam vajzën.

- Mbaje edhe këtë çantën timen se nuk e ngre dot!

U bënë dy.

- Si urdhëron!

Nga krahu i pushkës hedh çantën tjetër. 16 kg e rëndë. Pu, pu, pu. Të keqen e pushkës. Mund t’i shtosh edhe një kallashnikov e përsëri mbetesh rehat.

-Me çfarë e ke mbushur moj vajzë me bomba?

Epo më është bërë ferrë koha e ushtrisë, me të do ta lidh çdo gjë.

- Po çfarë bombash o ba.... Librat janë.

- Mos ke futur dhe atletet brenda, se si shumë rënduaka?

- Nuk kam fizkulturë sot.

Nis marshimi. Destinacioni: në shkollë, e ku tjetër. Terreni është i vështirë, më keq se te Mali me Gropa. Vërtet nuk ka shteg dhish, por në trotuar bëhen punime dhe në buzë të rrugës janë vënë pengesa. Makina që të vjen përballë mund të të ngrejë zgupthi. Torturë e vërtetë për të mbajtur ekuilibrin tim dhe atë të fëmijëve. Ku ma gjen t’i ngjitesh monopatit.

Më vjen të shaj rëndshëm ndonjë institucion të shtetit. Nuk di ku të shfryhem. Ta filloja me Kryeministrinë, a me Ministrinë e Arsimit, a Bashkinë... E mbush gojën por s’më mbushet mendja për asnjë. Jo, mor jo, ç’faj më kanë ata. Bëj një xhiro me mendjen time dhe në fund ndalem te botuesit e shtypshkronjat: Sikur t’i bëni ca më të lehtë këta librat a të keqen. Na doli fryma. Se ja, ka qëlluar që jam mbi 100 kile dhe nuk ankohem nga kolona vertebrale, po ndonjë tjetër që është sa gjysma ime dhe e ka kapur spondeliatroza, si i bëhet?

- Kjo punë ka vetëm një zgjidhje, - më thotë një prind te hyrja e shkollës, që duart i ka në xhepat e pantallonave dhe në buzë mban një cigare të pandezur. - Fëmijët t’i mbajnë vetë çantat e tyre. Se kur është vetëm një i bëhet dermani, ja dhe ti që ke dy... po unë me tre, ç’të bëj, ngritje peshash.

- Ke të drejtë byrazer.

Këto foto i kanë shkrepur fëmijët e mi si për të më treguar gjithë humor se babi është ngarkuar si kalë race, ku në fakt nënteksti interpretohet ndryshe, fiks ashtu siç thonë tironsit e vjetër, i ngarkuar si “gamor”.

Postuar nga:

http://www.mapo.al/2017/09/i-ngarkuar-si-gamor/1/3#gallery_photo

http://www.tiranaobserver.al/i-ngarkuar-si-gamor/

http://www.americaneye.al/ngarkuar-si-gamor/

http://vizion.com.al/i-ngarkuar-si-gamor-nga-leonard-veizi/

Pavlina Evro, rekordmenia që valëviti flamurin shqiptar në Nicë, Athinë e Oslo

Pavlina Evro

Ish-rekordmenia shqiptare e garave të mesme, rrëfen për trofetë në manifestimet e mëdha botërore të atletikës. Fitorja spektakolare në Francë dhe pritja popullore në Korçë. Rekordet e reja me ekipet e Greqisë  

  

nga Leonard Veizi

Në vrapimin energjik e marramendës, me një dihatje të shpejtë, munduese e padyshim në stres të lartë se kush do ta prekte më shpejt shiritin e finishit... ajo arriti të dilte e para. Pas kësaj veshët i oshtinin nga shpërthimet frenetike “Albania Albania”. Nuk ishte pista e “Skënderbeut”  në juglindje të vendit dhe as ajo e “Qemal Stafës” në kryeqendër, por i një stadiumi olimpik në Nicë të quajtur “Sharl-Erman”. Dhe ndoshta pa e kuptuar as vetë se nga ai çast ishte kthyer në një legjendë, 19-vjeçarja nga Korça do t’i jepte Shqipërisë të parën medalje ari në atletikë, pikërisht 30 vjet më parë në një qytet francez, pagëzuar me emrin e lashtë grek të Nikeas...

...Ajo buzëqesh kur e pyes nëse do të kishte dëshirë të garonte në një sprint prej 100 metrash. Por qesh edhe më fort kur pyetjes time se me çfarë merret aktualisht mbajtësja e titullit “Mjeshtër i madh i punës” i përgjigjet shkurt: e papunë. Paradoks?! Fare... Në Shqipëri ndodh rëndom kështu. E megjithatë, Pavlina Evro, kjo rekordmene shqiptare e vrapimeve në distanca të mesme i përgjigjet pyetjeve të gazetës “Shekulli”.

Zakonisht atletët e fillojnë stërvitjen intensive që në fëmijëri. Kur do ta ndienit veten se ishit e aftë për t’u bërë një garuese?

Në vitin e largët 1976, kur unë isha ende fëmijë, filloi rrugëtimi i jetës sportive në garat e mesme dhe të gjata në ekipin e atletikes “Skënderbeu” të Korçës. Natyrisht, nuk fillohet që në hapat e para me stërvitje intensive, por me një punë sistematike shkencore e bashkëkohore sipas moshës dhe shkallët e rezultateve ngjiten një nga një.

Jeni atlete e garave të mesme 800 dhe 1500 metra. Do të dëshironit të ishin dhe sprintere e 100-metërshit?

Realisht, unë jam dhe 100-metriste, akoma me saktë; 200-metriste. Brenda garës në çdo finale të 800, 1500, 3000 metrave ku unë merrja pjesë më kanë shoqëruar dy gjëra: sprinti i fuqishëm në 150-200 metrat e fundit dhe thirrjet e publikut.

Cilët janë qenë instruktorët që ju bënë të arrinit rezultate të larta?

Në fakt, janë bashkautorët. Atletika është vërtet sport individual por kërkon punë në grup, me një staf, që nis nga profesori i fizkulturës në shkollë, që më zgjodhi si talent, e deri tek Mjeshtri i Madh, njeriu-shkollë, Pirro Kasati.  Po në këtë grup futet dhe punëtori i stadiumit, laborantja e spitalit, mjeku i zemrës, mjeku i klubit, shefi i kuzhinës, gjithë vajzat e ekipit etj. Rezultati 4’06”41 nuk ishte i imi, ishte edhe i tyre, ishte dhe i ish-kryetarit të BFSSH-së, në atë kohë z.Mehdi Bushati, dhe pa dyshim i familjes sime, i të gjithë atyre që besuan dhe besojnë sot tek Pavlina.

Pavlina Evro me trofeun në Nice të Francës, 1984

Cilat ishin arritjet e njëpasnjëshme që ju dhanë trofetë?

Trofetë janë shumë: nga ajo gara e vitit 1976 midis shkollave (e para) e deri tek gara në vitin 1996. Nga viti 1981 e në vazhdim jam fituese e vendeve të para në të gjitha aktivitetet kombëtare (kupa, kampionate, spartakiada) ballkaniada, lojëra mesdhetare, kampionate evropiane dhe aktivitete të tjera ndërkombëtare. Nga shumë e shumë medalje, gjithsesi, do të veçoja emocionet e veçanta në thyerjen e rekordeve kombëtare në garat e 800, 1500 dhe 3000 metra. Në kampionatin ballkanik të krosit në vitin 1981 ku ne fituam medalje argjendi (isha vetëm 16 vjeç) në 1983-in në kampionatin evropian në Vjenë nënkampione me medalje argjendi për të reja, fituese e medaljes së artë në mitingun “Grand Prix” në Nice të Francës në 1984, fituese e medaljes së bronzit në Oslo më 1985-ën dhe në Athinë në mitingun “Grand Prix” më 1987-ën, fituese e medaljes të artë në 3000m. Të gjitha kujtime të bukura. Edhe në lojërat e Mesdheut në Siri më 1987-ën ku isha fituese e medaljes së bronzit e shumë të tjera.

Në mitingun ndërkombëtar të atletikës në Nicë, Francë në vitin 1984, ju zutë vendin e parë. Fillimisht si u përgatitët për të qenë pjesëmarrëse në një takim të tillë?

Si u përgatitem...?! Me një punë shkencore të udhëhequr nga i madhi dhe i paharruari Pirro Kasati. Punonim ditë për ditë, pak e nga pak, duke mohuar nga vetja çdo privilegj të moshës. Mjafton t’u them se arritëm deri në 3 seanca stërvitore në ditë. Nica, dhe jo vetëm, por çdo medalje dhe rezultat u arritën me shumë përkushtim dhe dashuri.

Si u prit nga shteti i kohës fakti që ju sollët një medalje në Shqipëri?

Shteti i kohës na priti me dashuri, mirënjohje dhe respekt të madh, me më të mirën e mundshme për kohën, sistemin dhe ligjet në fuqi. U nderova me titullin e lartë “Mjeshtër i Merituar Sporti”, u dekorova me medaljet “Naim Frashëri” klasi i tretë e i dytë, u trajtova me një Vendim të veçantë të Këshillit të Ministrave për trajtim special financiar dhe ushqimor. M’u dha edhe një hyrje apartamenti në Korçë. Por të gjitha shkuan… Në kujtesën time, besoj dhe në atë të njerëzve, mbeten të pashlyera pritjet e popullit, sidomos të atij korçar, që nga Rinasi e deri në Korçë me buqeta lulesh e me duartrokitje.

Në vitin 1986 morët pjesë edhe në mitingun e Oslos ku patët rezultat të lartë. Si e kujtoni këtë rast?

Do ta filloja nga Nica. Stadiumi ishte në këmbë dhe thirrjet nuk kishin fund “Albania-Albania”. Flamuri, ngjitja në vendin e parë, shpallja qytetare nderi e Nicës, janë kujtime të bukura. E çfarë t’u them: emocione të papërshkueshme. Nga Oslo më kanë mbetur në kujtesën time katër çaste; ovacionet e stadiumit mbas rrëzimit tim të qëllimshëm dhe vazhdimit të garës, pa dyshim thirrjet e publikut “Albania Albania”, ndarja e vendit të tretë me vendin e dytë me foto-finish dhe hyrja në aerodromin e Oslos, ku në tabelën elektrike shkruhej: Wellcom Pavlina Evro.

Vazhdoni të jeni kampione në ndonjë disiplinë apo rekordet tuaja janë thyer tanimë?

Pa diskutim, lajtmotivi i jetës ky është… për rekorde të reja. Gjithsesi, u mbajtën gjatë, 32 vjet, dhe uroj me gjithë zemër që Luiza Gega të thyejë rekorde dhe të fitojë sa më shumë medalje në aktivitete prestigjioze dhe pse jo në Olimpiada, atje ku dikur nuk mundeshim të merrnim pjesë ne.

Gara e 1500m fillimi dhe finishi ne sadiumin Olimpik Athine

Medaljet e nderit

Pavlina Evros i janë dhënë dhe shumë tituj, medalje dhe stimuj materialë e moralë, në vitet e regjimit komunist dhe sot në demokraci. “Mbas viteve ‘90 kam marrë: medaljen e artë “Nderi i sportit Shqiptar”, “Qytetare nderi e Qarkut të Korçës”, “Qytetare Nderi e Korçës”,  “Mjeshtre e Madhe e Punës”... etj. Por fatkeqësisht, ky “Mjeshtër i Madh i Punës” ka tre vjet që po pret një vend pune… që do të thotë se ende jam e papunë”

Rekordmene me klubet greke

Pavlina Evro thotë se, për sa kohë qëndroi në Greqi, në të gjitha aktivitetet e zhvilluara, ishte fituese e vendit të parë në kampionate e kupa. Me klubin e “Iraklisit” ka fituar vendin e tretë në Kampionatin Evropian të klubeve. Ajo thotë për “Shekullin”: “Kam dhe sot akoma mos gabohem rekordin e 5000 metrave për gjithë Greqinë e Veriut… Kam punuar dhe si pedagoge, mësuese, trajnere në disa klube. Kam punuar edhe në klubin kampion të Greqisë Panelinios, që është një shkollë më vete gjithsesi…” Duke folur për ndryshimet mes klubeve sportive shqiptare dhe atyre greke nga ana profesionale, Pavlina Evro thotë se: “Klubet greke me klubet shqiptare kanë një ndryshim të madh. Sistemi ynë sportiv ngeli pas dhe nuk u përshtat me sistemin e ri. Madje, nuk është përshtatur as sot e kësaj dite. Politikën greke në sport e bënë dhe e bëjnë personalitete, idhuj, yje emra të mëdhenj të sportit. Nga lart-poshtë sistemin e zinxhirit sportiv e udhëhoqën njerëz që e duan sportin, që dhembin për të... ndërsa ne e prishëm sistemin zinxhir dhe nuk bëmë ligje të mira që të na përshtatnin me marrëdhëniet e reja. Politikëbërësit tanë, deri tani të paktën, e kanë përdorur sportin si plaçkë lufte, nuk ka motiv, nuk ka motivim...”

Shpirti i garës

“Nëse do të bëjmë një krahasim të sportistit të sotëm dhe sportistit të atëhershëm, do të doja të nxirrja në pah disa veçori: Unë mendoj se në atë kohë një sportist aktiv kishte shpirtin e garës. Pavarësisht konkurrencës me kolegët brenda ose jashtë vendit, pavarësisht nëse ishte një garë lokale, apo kombëtare, shpirti i garës nuk mungonte. Përgatitja fizike dhe psikologjike shtrihej për një kohë të gjatë përpara se të dilje në pistën e vrapimit. Kjo e bënte më të motivuar sportistin e atëhershëm. Sot, më duket se kalkulohet më shumë se sa duhet” thotë Pavlina Evro, rekordmenia shqiptare në atletikë.

Sporti në ditët e sotme

Pavlina Evro thotë se ka një ëndërr: që ta shikojë sportin shqiptar sa më lart. Dëshiron të japë ndihmësen e vet, aty ku mund të jetë më e frytshme… “Para dy vjetësh, më saktë me 22 Prill 2012, u mblodhëm të gjithë ish-kampionët e rekordmenet si: Isa Tare, Ajet Toska, Anila Mekshi, Donika Hanxhara, Remzi Lahaj, Skënder Ruci, Sotir Qiriaqi, Vlashian Kasati etj…dhe kemi zhvilluar një aktivitet si asnjëherë në qytetin e Korçës. Garuan 600 fëmijë të shkollave nëntëvjeçare të ndarë në 6 kategori për të rikthyer traditën korçare dhe për të ngritur atë fidanishte që ka qenë dikur. Por që kjo fidanishte të jepi frytet e saj, me qëllim që Shqipëria të eci me kohën dhe në fushën e sportit, nuk është vetëm në dëshirën e mirë të sportisteve, por duhet ndihma nga më lart, ndihmë e cila fatkeqësisht nuk na është dhënë deri më sot...” Në vazhdim ajo shprehet se e ka pasion sportin, në mënyrë të veçantë për atletikën. “Unë nuk kam zgjedhur thjesht soditësen e sportit, tani që nuk jam si të thuash sportiste e garave ose siç quhet sportiste aktive në pistë. Unë kam zgjedhur të jem sërish në pistë në një pozicion tjetër. Të bëj gjithçka që të ecin të rinjtë dhe të jem mbështetëse e atyre që kanë shumë nevojë për të ngjitur shkallët e karrierës në sport”, thotë Evro. Ndërkohë, duke iu referuar të rinjve, ajo shprehet se pikërisht të rinjtë duhet të jenë më afër sportit, “të jenë jo thjesht ndjekës të ndeshjeve nga lotaritë sportive, jo thjesht në shkallët e stadiumeve, por të merren drejtpërdrejtë me aktivitete sportive, duke e bërë jetën me të gjallë në të gjitha drejtimet. Prandaj unë them: sporti të bën të bukur, të zbut, të zbukuron shpirtin, të kthjellon mendjen. Presidenti Obama në strategjinë e vet ka shtuar vëmendjen në sport, për të pakësuar shpenzimet në shëndetësi. Duke zbutur shpirtin, ne ulim edhe dorën që ngrihet kundra gruas, kundra nënës, kundra fëmijës. Ne kthjellojmë mendjen dhe shmangim anomalitë”.

Pavlina Evro

Detaje nga Intervista

Rekordi

“Me një staf të plotë, me një punë shkencore dhe plot pasion, finalizuam kohën rekord edhe sot 4’06. 41, rezultat që renditet nga vendi i 10 deri tek i 18-i në botë, për të gjitha kohërat në 1500 m për femra. Në jetë asgjë nuk është e rastësishme. Nuk ishte ambicie e moshës, ishte një dashuri, një sakrifikim i rinisë sime për të arritur atje lart, te podiumi, te medaljet arta në Nicë, Athinë, Oslo dhe tek valëvitja e flamurit shqiptar në evenimentet botërore, në një kohë kur Shqipëria ishte e izoluar nga bota perëndimore”

Ambiciet

“Jeta ime sportive mbas viteve ‘90-të është një tablo shumëngjyrëshe; sportiste për të mbajtur vendin e parë, trajnere me të njëjtën ambicie, pedagoge në akademitë sportive, studime pasuniversitare për të plotësuar dijet e mia në fushën e sportit dhe shkencës…”

Origjina

Pavlina Evro u lind më 20 shkurt 1965 në qytetin e Korçës në një familje autoktone e intelektuale nga prindër artistë. Thotë: “Babai ishte piktor. Familja ime ishte e madhe, me shumë fëmijë; pesë motra e dy vëllezër. Në qytetin e Korçës u rrita dhe u formova si sportiste dhe si njeri”.

Pavlina Evri me bashkeshortin Sadush Ylli

Familja

“Jam e martuar me një njeri që në jetën time ka pasur dhe ka vlera të veçanta. Me Sadushin kemi dhe dy fëmijë të mrekullueshëm: djali është 21 vjeç dhe është student në vitin e tretë, ndërsa vajza 16-vjeçare është në vitin e parë gjimnaz. Jam krenare për familjen time”.

Botuar në gazetën SHEKULLI më 13/02/2014

http://shekulli.com.al/40411/